Γιάννης Ριζόπουλος

Γιάννης Ριζόπουλος

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2019 14:36

Προεόρτιες σκέψεις, αγορές εν όψει

Λίγες μέρες μείνανε μονάχα ως την έναρξη της εορταστικής αγοραστικής περιόδου και το σκηνικό στήνεται πυρετωδώς: τι μαύρες Παρασκευές έχουμε μπροστά μας, τι cyber weeks, τι κόκκινα Χριστούγεννα, τι πράσινες Πρωτοχρονιές, όλα τα χρώματα παίζουν – βάλε, κόσμε! Η χαρά της αγοράς είναι αυτή που μένει και μετράει - αν και κάποιοι επιμένουν πως έχει αρχίσει να ξεθωριάζει κι αυτή, πέφτοντας θύμα του χρόνιου καταναλωτισμού…

Ίσως γιατί και οι ίδιες οι αγορές χρόνο με το χρόνο αλλάζουν… Τις τελευταίες ημέρες ακούσαμε πολλά σε συνέδρια και παρουσιάσεις σχετικά μ’ αυτό το θέμα, που ενισχύουν την αρχική εντύπωση: δεδομένα – ψώνια, σημειώσατε 1! Τα πάντα γύρω μας, όσα κάνουμε αλλά κι όσα δεν κάνουμε, αναλύονται πολλές φορές και σε πολλαπλά επίπεδα. Κάθε χτύπημα πλήκτρου, κάθε κλικ, κάθε πέρασμα της κάρτας στο POS, κάθε ανάγνωση QRCode, δίνουν με την κατάλληλη ανάλυση «αρμοδίως» πλήθος πληροφορίες για την καταναλωτική μας συμπεριφορά και τις αγοραστικές μας συνήθειες. Πάνω στις οποίες, βεβαίως, θα βασιστούν αποφάσεις, θα γίνουν εφαρμογές και θα υλοποιηθούν στρατηγικές εκ μέρους της αγοράς, που -αυτός είναι, άλλωστε, ο ρόλος της στο παιχνίδι- προσπαθεί αενάως να δελεάσει τους καταναλωτές, πείθοντάς τους να αγοράσουν νέα προϊόντα και υπηρεσίες.

Ο τρόπος των αγορών, που επίσης παίζει σημαντικό ρόλο, έχει μεταβληθεί κι αυτός, καθώς οι νέες δυνατότητες που προσφέρει η τεχνολογία αλλάζουν τις συνήθειές μας! Το ηλεκτρονικό εμπόριο κερδίζει συνεχώς έδαφος κι αυτό που επικρατεί ακόμα και στη χώρα μας, είναι ο ανάμικτος τρόπος αγορών: βλέπεις κάτι σε ένα κατάστημα, το δοκιμάζεις (ειδικά αν είναι ρούχο ή παπούτσι) και μετά αγοράζεις online, αξιοποιώντας ενδεχομένως και κάποιες μικρές εκπτώσεις που μερικές φορές υπάρχουν. Συχνά, όμως, γίνεται και το ανάποδο: κάνεις την έρευνά σου online (πχ. όταν θέλεις να αγοράσεις κάτι μεγάλο, όπως ένα αυτοκίνητο) και μετά περνάς από την έκθεση για μια τελευταία ματιά (και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, για το απαραίτητο test drive) πριν από την αγορά.

Βεβαίως, εντυπωσιακό στοιχείο σε όλα αυτά είναι η αλματώδης άνοδος της χρήσης του κινητού τηλεφώνου –‘mobile first’ επιμένουν οι ειδήμονες και οι ερευνητές, με δεδομένο ότι η πρόσβαση στο Internet γίνεται πλέον κατά ποσοστό 80% από smartphones, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Focus Bari- εξ ου και η ανάγκη διαφορετικής προσέγγισης των καταναλωτών εκ μέρους της αγοράς. Για παράδειγμα, οι ιστοσελίδες που βλέπει ο χρήστης πρέπει να ευνοούν με τη φιλικότητά τους (κι αυτό δεν είναι το μόνο – μεγαλύτερο ή μικρότερο ρόλο παίζουν πολλοί ακόμα παράγοντες) την προσέλκυση πελατών, όχι να την εμποδίζουν… Κι όπως είναι ευνόητο, οι νέοι (master της τεχνολογίας, έτσι κι αλλιώς) αγοράζουν πολύ περισσότερο από τους μεγαλύτερους σε ηλικία (για την ακρίβεια, τρεισήμισι φορές περισσότερο, όπως αποκαλύπτουν οι έρευνες) μέσω των νέων καναλιών, όσο το επιτρέπει βεβαίως το budget τους.

Όμως, η αγοραστική συμπεριφορά των νέων, που ανήκουν στη λεγόμενη Generation Z, έχει και άλλα, ποιοτικά κριτήρια που τη διαφοροποιούν από το παρελθόν: οι επιλογές τους επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από τους φίλους τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, από το YouTube, από τους influencers (αν και όχι τόσο πολύ, πια…), από τις έξυπνες τεχνολογικές υλοποιήσεις, τα νέα μέσα με τα οποία εκφράζεται μια διαφήμιση. Το εμπόρευμα δεν τραβάει πια τον υποψήφιο αγοραστή (pull), αλλά φτάνει σ’ αυτόν μέσω του κινητού του (push), όπου κι αν βρίσκεται.

Μάλιστα, στις Ηνωμένες Πολιτείες (απ’ όπου ξεκινούν οι περισσότερες νέες τάσεις σε θέματα τεχνολογίας) οι πανταχού παρόντες ψηφιακοί βοηθοί (ένα στα δυο αμερικάνικα σπίτια διαθέτει τουλάχιστον έναν digital assistant!) βοηθούν και στις αγορές: ‘Alexa, βρες μου πού πουλάνε κόκκινες κάλτσες με άσπρα ελαφάκια’ – μέσα σε δευτερόλεπτα, τις βρίσκει. Εντυπωσιακό μεν, ελαφρώς ανησυχητικό δε, αν σκεφτούμε την επιρροή που μπορεί να ασκούν ιδιαίτερα στα νεότερους οι βοηθοί, με τους οποίους μεγαλώνουν μαζί και σχεδόν τους θεωρούν μέλη της οικογένειας…

Όποιος κι αν είναι ο τρόπος πώλησης, πάντως, αυτό που δείχνει να μετράει όλο και περισσότερο και στο οποίο δίνει μεγάλη σημασία πλέον η αγορά, είναι η εμπειρία του πελάτη, το «ταξίδι», καθώς -αν το τελικό πρόσημο είναι θετικό- θα τον κρατήσει κοντά στο brand και θα τον ξαναφέρει πίσω, για νέες αγορές.

Καλά ψώνια, λοιπόν!  

 

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2019 15:51

Πενηντάρισε κι ακόμα στην ανάπτυξη είναι

Στη σημερινή εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, του υπολογιστικού νέφους (για το Cloud μιλάω, μην σας τρομάζει η επίσημη ονομασία του), των εκθετικών εν γένει τεχνολογιών που τόσο πολύ έχουν αλλάξει με τη ραγδαία ανάπτυξή τους τη ζωή μας και των εφαρμογών τους στη δουλειά και στο σπίτι, λίγοι ήταν αυτοί –κακά τα ψέματα- που θυμήθηκαν ότι στις 29 Οκτωβρίου έκλεισαν 50 χρόνια από τη «γέννηση» του Internet! Προφανώς, υπήρξαν κάποια δημοσιεύματα στις εφημερίδες, κάμποσες σύντομες αναφορές στα «διάφορα» των τηλεοπτικών δελτίων ανήμερα των γενεθλίων, αλλά… αυτό ήταν όλο!

Τι άλλο θα ήθελα, σας ακούω να ρωτάτε, σαν να θεωρείτε δεδομένη την ύπαρξη (που είναι, βεβαίως) και τον ρόλο (που αμφιβάλλω αν μπορεί κανείς να τον περιγράψει με σαφήνεια και ρεαλισμό) του Διαδικτύου όλα αυτά τα χρόνια και πολύ περισσότερο σήμερα… Κάτι παραπάνω, βρε αδελφέ!

Πενήντα χρόνια, είναι αυτά… Δυόμιση γενιές, αφού baby-boomers ήταν ουσιαστικά αυτοί που το έστησαν και πέτυχαν στις 29 Οκτωβρίου του 1969, την παρθενική μεταφορά «πακέτων» του πρώτου σήματος από το Λος Άντζελες (ακριβέστερα, το campus του UCLA) στο Πάλο Άλτο (συγκεκριμένα, στο κτήριο του Stanford Research Institute), κάτι περισσότερο από 500 χλμ. μακριά. Το σήμα ήταν όλο κι όλο μια λέξη LOGIN και μάλιστα στάλθηκε σε δόσεις, καθώς μετά το L και το O και ενώ μεταδιδόταν το G, το σύστημα κρασάρησε, με αποτέλεσμα τα υπόλοιπα γράμματα να φτάσουν αρκετές ώρες αργότερα. Αποστολέας και παραλήπτης ήταν οι νεαροί προγραμματιστές Charlie Kline και Bill Duvall, ενώ τα καλώδια πάνω στα οποίο ταξίδεψαν τα «πακέτα» ανήκαν, βεβαίως, στο πρωτόλειο δίκτυο που είχε χρηματοδοτήσει η αμερικανική κυβέρνηση (εποχή Ψυχρού Πολέμου, γαρ), με την ονομασία Arpanet, τον πρόδρομο του Internet. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία…

Όμως, επειδή εμάς μας αρέσουν οι ιστορίες και ιδιαίτερα οι καλές, θεωρούμε πρέπον να θυμίσουμε το ρόλο που έπαιξαν στη συνέχεια (φτάσαμε στο 1983, πια) καταρχήν οι Vint Cerf και Bob Kahn, δημιουργώντας το πρωτόκολλο επικοινωνίας TCP/IP (ο οικοδεσπότης αυτής της στήλης είχε την τεράστια τιμή να μιλήσει στον πρώτο, στο πλαίσιο μιας σύντομης συνέντευξης, όταν εκείνος είχε επισκεφτεί την Αθήνα, στα μέσα της δεκαετίας του ’90). Επίσης, ο Jon Postel που οργάνωσε περίπου την ίδια εποχή το σύστημα με τις διευθύνσεις IP, το οποίο ακόμα χρησιμοποιούμε, ο Al Gore που ως αντιπρόεδρος των ΗΠΑ βάσισε στο πυκνό δίκτυο των εθνικών οδών μεταξύ των Πολιτειών τους Information Highways εκδημοκρατίζοντας το Internet και, βέβαια, ο σερ Tim Berners-Lee, που έβαλε την Ευρώπη, από το CERN, όπου εργαζόταν τότε, στο... χορό! Δημιούργησε (με κάποια μικρή, πλην καθοριστική ελληνική «πινελιά», όμως αυτό είναι «άλλου άρθρου ευαγγέλιο») τον Παγκόσμιο Ιστό (World Wide Web) το 1989, δρώντας καταλυτικά στην εξάπλωση του Internet, με την απλή και χρηστική μορφή που γνωρίζουμε σήμερα.

Πέρασαν τα χρόνια, λοιπόν… Πενήντα κεράκια και το Internet συνεχίζει ακάθεκτο να αναπτύσσεται και να εξαπλώνεται, ιδιαίτερα μετά την επέλαση των smartphones, που μέσα σε μόλις 12 χρόνια (το 2007 έκανε την εμφάνισή του το iPhone, o καθοριστικός καταλύτης της μεταμόρφωσης των κινητών τηλεφώνων στους «ελβετικούς σουγιάδες» που έχουμε όλοι σήμερα) έχουν κατακυριεύσει τη ζωή μας! Μακάρι να εξαπλωθεί ακόμα περισσότερο, να χαρούν ει δυνατόν όλοι οι άνθρωποι στον πλανήτη μας τις άπειρες δυνατότητες που προσφέρει σε τόσους και τόσους τομείς, αλλά αυτό που θέλουμε και χρειαζόμαστε, είναι απλώς ένα μεγαλύτερο Internet;

Οι ειδήμονες και οι φιλοσοφούντες περί των επιπτώσεών του στη ζωή μας, θεωρούν ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα καλύτερο Διαδίκτυο, με ασφαλέστερη και σταθερότερη υποδομή, αλλά επίσης καλύτερο κι από πλευράς περιεχομένου, με περισσότερα ανοίγματα στην κοινωνία των πολιτών, στη (σωστή) ενημέρωση, στην καλύτερη επικοινωνία, στην ψυχαγωγία και τη γνώση – κάποια ρυθμιστικά «όπλα» υπάρχουν, όπως το Internet Society και το Internet Governance Forum, αποφάσεις λείπουν.

Ναι, ξέρω… δεν είναι «δικό του» το φταίξιμο για το περιεχόμενο, είναι του Παγκόσμιου Ιστού, αλλά μήπως νομίζετε πως κι ο σερ Τιμ, ο άνθρωπος που τον δημιούργησε πριν από 30 χρόνια, είναι ικανοποιημένος από τη σημερινή εικόνα του; Πολλοί εκείνοι που ψάχνονται προς διάφορες κατευθύνσεις, αλλά το γεγονός παραμένει: τα κεράκια ήταν πενήντα και πλέον είναι σβηστά…

Αν και η ηλεκτρονική διακυβέρνηση δεν αφορά ακριβώς στο κοινό του WWNews, που άλλα είναι τα κύρια ενδιαφέροντά του, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το επηρεάζει, αφού όλοι το ίδιο -ένα ο καθένας- κράτος έχουμε πάνω από το κεφάλι μας κι από τις δικές του αποφάσεις, λειτουργίες και δράσεις, εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό κι οι δικές μας. Βέβαια, από κράτος σε κράτος οι διαφορές είναι μεγάλες

Και δε λέω να πάμε να συγκριθούμε πότε με το ένα και πότε με το άλλο, γιατί ίσως τα αποτελέσματα να μην είναι και τόσο ευχάριστα, όπως συχνά δείχνουν οι στατιστικές. Όμως, από την άλλη, καλό είναι να ξέρουμε τι γίνεται «σ’ άλλη γη, σ’ άλλα μέρη», ώστε να γνωρίζουμε αφενός προς τα πού πρέπει να πάμε, αφετέρου πόσο απέχουμε από τον (ιδεατό) στόχο.

Ο λόγος πίσω απ’ αυτό τον πρόλογο, είναι ότι έπεσε πρόσφατα στα χέρια μου μια έρευνα της γνωστής και μη εξαιρεταίας Gartner, με τίτλο Technology Trends in Government 2019-2020, όπου καταγράφονται οι στόχοι των κυβερνήσεων και οι ανάγκες των επιχειρήσεων, αλλά και οι τάσεις που διαμορφώνονται ως προς τους τομείς στους οποίους γίνονται (ή πρέπει να γίνουν) επενδύσεις, προκειμένου να γίνει η ζωή όλων απλούστερη, ευκολότερη, καλύτερη. Οι αναλυτές της εταιρίας τονίζουν ότι πρόκειται για παγκόσμια έρευνα, αν και είναι φανερό πως ο δικός τους «μέσος όρος» αναφέρεται κυρίως στα συμβαίνοντα στις Ηνωμένες Πολιτείες και οι 10 τάσεις στις οποίες καταλήγουν ουσιαστικά απευθύνονται στους CIOs των πολιτειακών κυβερνήσεων και κυβερνητικών υπηρεσιών. Καλό και χρήσιμο είναι, όμως, να τους δούμε κι εμείς, «προς γνώσιν και συμμόρφωσιν».

Πρώτο στη λίστα τους, το θέμα του Adaptive Security (για λόγους πιστότητας στην ουσία της έρευνας, θα διατηρήσω την αγγλική ορολογία, για τους αναφερόμενους τομείς), δηλαδή η συνεχής επαγρύπνηση, προσαρμογή και αναπροσαρμογή των μέτρων αντίδρασης απέναντι σε κυβερνοαπειλές, με στόχο την πρόληψη και όχι τη θεραπεία του προβλήματος. Μετά, συνήθως είναι αργά… Δεύτερο και εξίσου σημαντικό, όσο προχωρεί η ψηφιοποίηση των πάντων, το θέμα της ψηφιακής ταυτοποίησης των πολιτών (Citizen Digital Identity), στο οποίο πρέπει να συνδυαστούν αφενός η ανάγκη για τον υψηλότερο δυνατό βαθμό ασφαλείας, αφετέρου η προστασία των προσωπικών δεδομένων των πολιτών – ειδικά στον καιρό του GDPR…

Η πολυκαναλική επικοινωνία (multichannel citizen engagement) μεταξύ της Πολιτείας και των πολιτών, είναι μια ακόμα σημαντική τάση, που υπακούει στα κελεύσματα της εποχής: τα κανάλια επικοινωνίας έχουν αλλάξει κι από το ταχυδρομείο περνάμε (ακόμα και στα καθ’ ημάς) στο e-mail και το SMS, στο κινητό τηλέφωνο. Τα ίδια κελεύσματα επιβάλλουν και την προσέγγιση Agile by Design, ώστε οι όποιες λύσεις σε συγκεκριμένα προβλήματα να προσαρμόζονται αμέσως σε οποιαδήποτε αλλαγή των «παραμέτρων». Η πέμπτη τάση που καταγράφεται από την Gartner έχει να κάνει με το Digital Product Management, που αφορά στην ανάπτυξη, τον έλεγχο και τη βελτιστοποίηση των προϊόντων τα οποία απευθύνονται στην επιχειρηματική κοινότητα, ενώ η έκτη είναι το Anything-as-a-Service, περιλαμβάνοντας από την ενοικίαση συγκεκριμένων υπηρεσιών με την ώρα ή τη μέρα (αναλόγως των συνθηκών) ως τις πάγιες συνδρομητικές υπηρεσίες για ολόκληρες πλατφόρμες – συχνά εξαιρετική εναλλακτική λύση για τον εκσυγχρονισμό διαφόρων καταστάσεων…

Και αφού στην καθημερινότητά μας ζούμε στην κοινωνία του διαμοιρασμού, γιατί αυτό να μην επεκταθεί και στις κυβερνητικές υπηρεσίες; Η έβδομη τάση είναι το Shared services 2.0 που καλύπτει μια ευρεία γκάμα συνήθως υψηλής αξίας υπηρεσιών, από την ασφάλεια ως τα analytics, που δεν θα συνέφερε να πληρώνει κάθε φορέας μόνος του, για μικρή αλλά απαραίτητη χρήση. Η όγδοη, με τίτλο Digitally empowered workforce, έχει να κάνει με τις αναβαθμισμένες χάρη στην ψηφιακή τεχνολογία δυνατότητες των κυβερνητικών υπαλλήλων (που έτσι κι αλλιώς, τις απολαμβάνουν ως απλοί πολίτες) και η ένατη με την ευρύτερη χρήση των analytics, των οποίων η χρησιμότητα στις κάθε λογής κυβερνητικές υπηρεσίες και οργανισμούς έχει αποδειχθεί μεν, αλλά υστερεί σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα, με στόχο πάντα την υποστήριξη στη λήψη (σωστότερων) αποφάσεων.

Δέκατη και τελευταία τάση, είναι το Augmented Intelligence – σημαντική εφαρμογή της Τεχνητής Νοημοσύνης στην πράξη, που ενισχύει τις γνώσεις και τις δεξιότητες των δημοσίων υπαλλήλων με υποστηρικτικό υλικό από ειδικές εκτεταμένες βιβλιοθήκες. Πόσο μακριά είμαστε απ’ όλα αυτά; σ’ άλλα περισσότερο, σ’ άλλα λιγότερο, όμως, δεν βλάπτει να ξέρουμε τι γίνεται αλλού, καθώς στον σημερινό κόσμο τα σύνορα είναι για να πέφτουν…

Παρασκευή, 01 Νοεμβρίου 2019 10:28

Έχουν, άραγε, γνώση οι κυβερνο-φύλακες;

Τον τελευταίο καιρό όλο και πληθαίνουν οι ειδήσεις για κακόβουλες επιθέσεις εις βάρος ανύποπτων (;) χρηστών συνδεδεμένων συσκευών, με δυσάρεστα έως και επικίνδυνα αποτελέσματα. Κι αυτό είναι λογικό και αναμενόμενο, αφενός γιατί οι κακόβουλοι (της τεχνολογίας βοηθούσης, που προσφέρει πλέον τρομερή υπολογιστική ισχύ και άπειρες δυνατότητες αντί «πινακίου φακής») έχουν πλέον ξεσαλώσει (κι όχι πάντα για λόγους οικονομικού συμφέροντος), αφετέρου γιατί οι κατασκευαστές που κινούνται στον χώρο του Internet των Αντικειμένων (λέγε με, ΙοΤ) δεν είχαν ως πρόσφατα στις βασικές προτεραιότητές τους τη θωράκιση των συσκευών τους, από πλευράς ασφαλείας. Τραγικό σφάλμα, βέβαια, καθώς αυτές οι αφύλακτες συσκευές συνδέονται συνήθως στο τοπικό ασύρματο δίκτυο μιας επιχείρησης ή μιας κατοικίας, προσφέροντας στους κακόβουλους «πεδίο δόξης λαμπρό» για πρόσβαση σε οτιδήποτε άλλο είναι επίσης συνδεδεμένο εκεί…

Μάλιστα, όσο αυξάνουν και πληθαίνουν οι εφαρμογές του ΙοΤ στην καθημερινότητά μας, τόσο ο κίνδυνος θα γίνεται μεγαλύτερος κι ας έχουν αρχίσει οι κατασκευαστές να τρέχουν και να μη φτάνουν, προκειμένου να βουλώσουν τις «κερκόπορτες», αφού τα παθήματα έχουν αρχίσει πλέον να γίνονται μαθήματα… Για την ώρα, οι κακόβουλοι είναι μπροστά, συμβάλλοντας με τις «διαολιές» τους στην προβληματική (λόγω φόβου και έλλειψης εμπιστοσύνης, βεβαίως) ανάπτυξη ολόκληρων τομέων, όπως φάνηκε καθαρά και στο διήμερο συνέδριο για την Κυβερνοασφάλεια στον χώρο του ΙοΤ και της Τεχνητής Νοημοσύνης, που συνδιοργάνωσαν πριν από λίγες ημέρες στην Αθήνα ο εδρεύων εδώ ENISA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Ασφαλείας Δικτύων & Πληροφοριών) και η Europol (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Συνεργασίας στην Επιβολή του Νόμου).

Όπου οι ειδήμονες περί το κυβερνο-έγκλημα, τόνισαν ότι το νέο οικοσύστημα που αναπτύσσεται γύρω από αυτούς τους δυο παράγοντες και αναμένεται να γιγαντωθεί ακόμα περισσότερο, όταν στις σημερινές δυνατότητες του cloud έλθουν σύντομα να προστεθούν οι πολύ μεγαλύτερες του 5G, θα αντιμετωπίσει τεράστιες προκλήσεις στον τομέα της ασφάλειας. Τα πρώτα «δείγματα γραφής» δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αισιοδοξίας, καθώς οι επιθέσεις από hackers καλύπτουν μια τεράστια γκάμα, από τους βηματοδότες των ηλικιωμένων ως τα «έξυπνα» παιδικά παιχνίδια κι από τους αλγόριθμους που ρυθμίζουν τα φώτα της τροχαίας, ως τα συστήματα υπολογιστικής όρασης και ταυτοποίησης χρηστών με βάση τα βιομετρικά τους χαρακτηριστικά.

Ιδιαίτερη μνεία έγινε για την ανάγκη εμπέδωσης κλίματος εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτών-καταναλωτών και των φορέων που αξιοποιούν εφαρμογές Τεχνητής Νοημοσύνης. Προς αυτή την κατεύθυνση θα βοηθούσε, όπως ειπώθηκε από υπεύθυνα χείλη, η δημιουργία μιας ειδικής πλατφόρμας συνεργασίας μεταξύ των χωρών-μελών της ΕΕ σε θέματα κυβερνοασφάλειας, ειδικά στο χώρο του ΑΙ, η οποία θα συμβάλει καταλυτικά στον αναγκαίο διάλογο και τις απαιτούμενες συνέργειες. Επισημάνθηκε, μάλιστα, η ιδιαίτερη σημασία (εκτός από την κατά το δυνατόν ελεύθερη διακίνηση των δεδομένων, από την οποία προφανώς εξαιρούνται όσα έχουν «ευαίσθητο» περιεχόμενο) που έχει η ποιότητά τους, κυρίως σε εφαρμογές μηχανικής μάθησης, όπου εύκολα μπορούν να παραχθούν αλλοιωμένα αποτελέσματα από το σύστημα, αν του δοθούν λανθασμένα (πχ. ρατσιστικά ή αρνητικά επηρεασμένα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) κριτήρια…

Πάντως, οι άνθρωποι του ENISA ανακοίνωσαν ότι ήδη ετοιμάζουν κανονισμούς, με τους οποίους θα πρέπει να συμμορφώνονται εφεξής όσοι αναπτύσσουν λογισμικό για ΙοΤ, ενώ η Europol ετοιμάζεται με τη σειρά της να συμβάλει με την τεχνογνωσία και τις δυνατότητες που έχει ώστε να εντοπιστούν και να οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη οι κυβερνοεγκληματίες που στοχεύουν συνδεδεμένες στο Διαδίκτυο συσκευές. Μάλιστα, μακροσκελής μνεία έγινε για την ιδιαίτερη ανάγκη διασφάλισης σε κάποιες κάθετες και μάλλον επικίνδυνες (αν κάτι πάει στραβά) αγορές, όπως είναι τα αυτόνομα αυτοκίνητα και οι βιομηχανικοί αυτοματισμοί, ειδικά με χρήση ρομποτικών διατάξεων, στο πλαίσιο του Industry 4.0.

Και μη νομίσετε ότι αυτό είναι κάτι που θα αργήσουμε πολύ να το αντιμετωπίσουμε! Πρόσφατη έρευνα της εταιρίας κυβερνοασφάλειας IntSights αναφέρει συγκεκριμένους τρόπους επέμβασης και εξειδικευμένα ηλεκτρονικά καταστήματα (στο dark web, φυσικά), όπου οι απανταχού της Γης hackers μπορούν να επιμορφωθούν και να αγοράσουν τα υλικά που χρειάζονται για να πάρουν σήμερα κιόλας τον έλεγχο του αυτοκινήτου μας, αποκτώντας πρόσβαση στον υπολογιστή που ελέγχει όλες τις βασικές λειτουργίες του. Και μη νομίσετε ότι αυτές οι λύσεις κοστίζουν μια περιουσία: οι απλές ξεκινούν από τα $32... Κυβερνο-φύλακες είστε εδώ;           

Κάποια πράγματα τα γνωρίζεις, άλλα τα «μυρίζεσαι», άλλα είναι ηλίου φαεινότερο ότι δεν μπορεί να είναι αλλιώς… Όμως, πότε-πότε χρειάζεσαι κάποια νούμερα, κάποιες στατιστικές, κάποιες έρευνες για να έρθουν όλα «στα ίσια τους». Να, όπως συμβαίνει με την ευρύτατα διαδεδομένη άποψη πως τεχνολογία και επιχειρηματικότητα πάνε χέρι-χέρι και πως η όσμωσή τους γεννά πρόοδο και ανάπτυξη. Το καταλαβαίνουμε, το κατανοούμε, λέμε «μα, ναι, φυσικά…», αλλά άμα έχουμε και πέντε-δέκα «φρέσκα» νούμερα (κι όχι πολυκαιρισμένες μελέτες άλλων εποχών, που έχουν χάσει πια τη σημασία τους) να το αποδεικνύουν, τόσο το καλύτερο για όλους μας.

Πολύ περισσότερο όταν -σε αντιδιαστολή με εκείνες τις πολυκαιρισμένες- πρόσφατες μελέτες όπως, για παράδειγμα, αυτή του έγκυρου Economist Intelligence Unit, που έφτασε πρόσφατα στα χέρια μας, με τον χαρακτηριστικό τίτλο “Tailored with Technology”, επιβεβαιώνουν με το παραπάνω αυτό που όλοι φανταζόμαστε, δείχνοντας επιπλέον ότι ο σύνδεσμος των δυο όχι μόνο παραμένει ακλόνητος, αλλά στεριώνει ακόμα περισσότερο: τα εννιά στα δέκα ανώτατα στελέχη επιχειρήσεων που ρωτήθηκαν στο πλαίσιο πολυεθνικής έρευνας, συνολικά πάνω από 750 άτομα, από οκτώ σημαντικές οικονομίες τεσσάρων ηπείρων – Αυστραλία, Κίνα, Νέα Ζηλανδία, Χονγκ Κονγκ, Σιγκαπούρη, Ινδία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες- σχεδιάζουν ακόμα μεγαλύτερες επενδύσεις σε νέες και αναδυόμενες τεχνολογίες, ώστε ο σύνδεσμος να γίνει ισχυρότερος.

Κι αν θέλετε να μάθετε ποιες είναι αυτές, η έρευνα (την οποία χρηματοδότησε η ΑΝΖ Bank) ανέδειξε ως ‘μπροστάρηδες’ μεταξύ πολλών άλλων, τα ρομποτικά συστήματα, τα Software-Defined-Networks και τη Μηχανική Μάθηση. Και γιατί τα συγκεκριμένα; Γιατί -σύμφωνα με την άποψη της συντριπτικής πλειοψηφίας αυτών των C-level στελεχών- με τη βοήθειά τους ελπίζουν να βελτιώσουν την αποδοτικότητα των επιχειρήσεών τους, να βγουν με καλύτερους όρους στις διεθνείς αγορές και να μειώσουν το κόστος τους, με στόχο τη μεγιστοποίηση του ανταγωνιστικού τους πλεονεκτήματος.

Οι τρεις βασικές τάσεις, που ξεχώρισε το EIU στα συμπεράσματά του, είναι οι εξής:

  • Εννιά στις δέκα εταιρίες που συμμετείχαν στην έρευνα σκοπεύουν (όπως ήδη είπαμε) να αυξήσουν τον βαθμό υιοθέτησης νέων τεχνολογιών.
  • Η βελτίωση στο χώρο των data analytics, ως ζητούμενο της πρώτης επιλογής, είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα στο οποίο προσβλέπει σχεδόν ένας στους δυο ερωτηθέντες - ποσοστό 44%, για την ακρίβεια.
  • ΟΙ προκλήσεις είναι προφανώς πολλές για τις μεγάλες επιχειρήσεις, όμως, οι σοβαρότεροι «πονοκέφαλοι» για τα ανώτερα στελέχη τους έχουν να κάνουν με θέματα ασφαλείας και προστασίας του προσωπικού απορρήτου (ποσοστό 51%), αλλά και με θέματα δεξιοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού που έχουν στη διάθεσή τους (43%).

Όμως, δεν είναι μόνο ο Economist που καταλήγει σ΄ αυτά τα συμπεράσματα – ανάλογα είναι κι εκείνα που έδωσε άλλη έρευνα, εκ μέρους της γνωστής εταιρίας συμβούλων Accenture, αυτή τη φορά, που προχωρεί ένα βήμα παραπέρα, τονίζοντας ότι η επιλογή της κατάλληλης επένδυσης στο χώρο της τεχνολογίας, μπορεί ακόμα και να διπλασιάσει τον ρυθμό ανάπτυξης, σε σύγκριση με τους ανταγωνιστές που «δεν ποντάρισαν στο σωστό άλογο»… Οι αναλυτές της εταιρίας τονίζουν ότι δεν αρκεί να ψιλο-αναβαθμίσεις τα τωρινά συστήματά σου και ενδεχομένως να προσθέσεις ολίγη από analytics και Τεχνητή Νοημοσύνη, για να πεις ότι ξεκίνησες «μια νέα και σημαντική πρωτοβουλία», που θα φέρει τα δέοντα αποτελέσματα.

Όπως λένε στα σχόλια που συνοδεύουν την έρευνά τους, προκειμένου μια επένδυση εταιρίας ή οργανισμού σε τεχνολογικά καλούδια να πιάσει τόπο, αυτή θα πρέπει να εστιάσει στα “Future Systems”, όπως τα αποκαλεί… Θα πρέπει να ξανασκεφτούν τη δομή και την αρχιτεκτονική των υφιστάμενων και των μελλοντικών συστημάτων, ενσωματώνοντας και αξιοποιώντας τις πιο πρόσφατες δυνατότητες (με πρώτες τις υποδομές στο cloud και την Τεχνητή Νοημοσύνη, βεβαίως), που θα τους ανοίξουν νέους δρόμους όχι μόνο στην ψηφιακή, αλλά και στη μετα-ψηφιακή εποχή.

Οι ερευνητές της Accenture αποδέχονται ότι γίνονται πλέον σημαντικές επενδύσεις από επιχειρήσεις και οργανισμούς, όμως τονίζουν ιδιαίτερα πως αυτές που αποδίδουν καλύτερα και περισσότερο, είναι «όσες εστιάζουν σε καινοτομικές λύσεις, βάσει συγκεκριμένης στρατηγικής που δομήθηκε με καθαρή ματιά, για να εξυπηρετήσει μακροπρόθεσμους στόχους».

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2019 15:22

Όποιος έχει μαχαίρι, τρώει πεπόνι

Αυτή η παλιά (και σοφή) παροιμία του τίτλου μου ήρθε αμέσως στο νου, μόλις διάβασα ένα σχόλιο στο Bloomberg σχετικά με την «αποκοτιά» (;) των τοπικών αρχών της Καλιφόρνια, που τα βάζουν όλο και πιο συχνά με τα μεγάλα ονόματα κι ακόμα μεγαλύτερα συμφέροντα στο χώρο της υψηλής τεχνολογίας, που -κατά διαβολική σύμπτωση- είναι στην πλειοψηφία τους εγκατεστημένα σ’ αυτή την ηλιόλουστη αμερικανική Πολιτεία. Κατ’ αρχάς, αν πάμε κάμποσα (όχι πολλά) χρόνια πίσω, θα θυμηθούμε πως πάλι από την Καλιφόρνια είχε ξεκινήσει μια άλλη μεγάλη «κόντρα», εκείνη τη φορά ανάμεσα στις τοπικές αρχές και στις μεγάλες αμερικανικές αυτοκινητοβιομηχανίες, με αφορμή τη μείωση των εκπομπών καυσαερίων από τα θηριώδη αυτοκίνητα με τους σπάταλους κινητήρες και τις φοβερές καταναλώσεις.

Σ’ αυτή τη διαμάχη, η Καλιφόρνια είχε βγει νικητής, επιβάλλοντας περιορισμούς με στόχο την προστασία του περιβάλλοντος, κι είχε γίνει το φωτεινό παράδειγμα για πολλές αμερικανικές Πολιτείες που -παρά το σφοδρό lobbying, από το κατεστημένο- ακολούθησαν την ίδια τακτική, για το καλό όλων, προφανώς… Τώρα, το ζητούμενο φαίνεται πως είναι το «συμμάζεμα» των εταιριών υψηλής τεχνολογίας σε κάμποσα επίπεδα, καθώς η συμπεριφορά τους -προφανώς λόγω των συνεπειών της «τρέλας του μεγαλείου» (la folie de grandeur, που λένε οι Γάλλοι)- έχει φτάσει στα όρια της ασυδοσίας, σε μερικούς τομείς. Πάρτε, λοιπόν, δυο – τρεις νόμους, για να δούμε αν θα χαλιναγωγηθούν κυρίως οι μεγάλες επιχειρήσεις, που είναι οι «συνήθεις ύποπτοι»…

Πώς το καταφέρνει αυτό η Καλιφόρνια; Εδώ είναι που έχει εφαρμογή η παροιμία του τίτλου, καθώς η σημασία της είναι πως όποιος έχει δύναμη (το μαχαίρι), μπορεί να κάνει ό,τι θέλει (να φάει πεπόνι). Βέβαια, το ερώτημα είναι ποιος έχει το μεγαλύτερο μαχαίρι. Γιατί «μαχαίρι» έχουν και οι εταιρίες, που επίσης μιλούν από θέση ισχύος - οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής. Μέχρι στιγμής, η Πολιτεία δείχνει να έχει το επάνω χέρι, άρα μπορεί να επανακαθορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού, όταν οι εταιρίες τους ξεχνάνε. Όσο για το πεδίο της σύγκρουσης, αυτό έχει να κάνει με δυο πολιτειακούς μεν νόμους, που πιθανότατα -όπως συνέβη και σε άλλες περιπτώσεις- θα επεκταθούν και σε άλλες Πολιτείες, αφού πρόκειται για κοινά σε όλες προβλήματα.

Συγκεκριμένα, ο πρώτος νόμος υποχρεώνει τις εταιρίες τύπου Uber, Lyft κ.λπ. να προσλάβουν ως κανονικούς υπαλλήλους τους οδηγούς που σήμερα εργάζονται ως εξωτερικοί συνεργάτες τους, εκδοχή που οι εταιρίες απορρίπτουν μετά βδελυγμίας, για τον πολύ σημαντικό λόγο ότι θα επιβαρύνει ακόμα περισσότερο τους ήδη ζημιογόνους ισολογισμούς τους. Κι αν αυτός ο νόμος αφορά μόνο στους οδηγούς, τις εταιρίες και τους πελάτες τους σ’ αυτή την Πολιτεία και όσες την ακολουθήσουν, ο δεύτερος -που θα εισαχθεί προς ψήφιση τον Ιανουάριο- μπορεί να έχει επιπτώσεις ακόμα και σ’ εμάς. Αυτό, διότι έχει να κάνει με τα θέματα του προσωπικού απορρήτου και στρέφεται εναντίον των πρακτικών που ακολουθούν το Facebook, η Google κι άλλα τέτοια μεγαθήρια, αυστηροποιώντας τις εις βάρος τους κυρώσεις, αν οι εταιρίες δεν υπακούσουν άμεσα και καθολικά στο αίτημα κάποιου χρήστη των υπηρεσιών τους, ο οποίος θα ζητήσει τη διαγραφή των προσωπικών στοιχείων του.

Φυσικά, όπως θα περίμενε κανείς, οι εταιρίες δεν κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια. Οι Lyft και Uber ζήτησαν τη συμπαράσταση των… οδηγών τους (!), ενώ τα μεγαθήρια με τις βαθιές τσέπες έχουν βάλει τα lobbies που διατηρούν στην Ουάσιγκτον να ασκούν πιέσεις προς πάσα κατεύθυνση. Βέβαια, με τον κακό χαμό που γίνεται στην αμερικανική πρωτεύουσα, ελέω Τραμπ, δύσκολα θα ασχοληθεί κάποιος στα σοβαρά με τέτοια θέματα, αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται…

Το σχόλιο του Bloomberg, πάντως, αφήνει να εννοηθεί πως οι δυο νόμοι τελικά θα περάσουν στην Καλιφόρνια, παρά τις αντιδράσεις, σημειώνοντας πως είναι μια ακόμα ένδειξη ότι οι GAFA (Google-Amazon-Facebook-Apple) δεν είναι αήττητες και, στο τέλος της ημέρας, κι αυτές θα ελεγχθούν.

Φέρτε κι άλλα πεπόνια – μαχαίρια βρήκαμε!

 
 
Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2019 10:14

Micro-Influencers με Auto Focus…

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι διανύουμε μια εποχή κατά την οποία τα κοινωνικά δίκτυα όχι μόνο έχουν μπει (από καιρό, μάλιστα, και με σημαντικές διακυμάνσεις, ανάλογα με την ηλικία και τη μόδα – π.χ. τώρα ανεβαίνει σε δημοφιλία το Instagram και το Twitter, αλλά πέφτει το Facebook, ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους) για τα καλά στη ζωή μας, αλλά έχουν επί πλέον αναδειχτεί σε ρυθμιστή των γούστων μας (ως αγαπητές και καθημερινές πηγές πληροφόρησης), άρα και των αγοραστικών προτιμήσεών μας – κάτι που, προφανώς, το πανταχού παρόν marketing δε θα μπορούσε να αφήσει ανεκμετάλλευτο.

Τα κοινωνικά δίκτυα γρήγορα μετατράπηκαν σε πεδίο δόξης λαμπρό, για κάθε λογής προωθητική καμπάνια εκ μέρους επιχειρήσεων, οργανισμών και φορέων, αλλά και πάλι κάτι έλειπε… Στην αρχή, ως «καινούριο κοσκινάκι», τέτοιες ενέργειες και δράσεις είχαν (και, συχνά, ακόμα έχουν) θετικό αποτέλεσμα στη γνωριμία με ένα προϊόν ή μια υπηρεσία και, στη συνέχεια, αντίκτυπο στις πωλήσεις τους. Όμως, όπως συμβαίνει πάντα, όλα γίνονται συνήθεια, χάνοντας μεγάλο μέρος της δυναμικότητάς τους, εκτός κι αν πρόκειται για κάτι πραγματικά ασυνήθιστο και αξιοπρόσεκτο, που καταφέρνει να συζητηθεί… Κάπως έτσι «γεννήθηκαν» οι influencers: Με δεδομένο ότι πολύ πιο εύκολα θα αποδεχτώ κάτι που μου συστήνει ένας γνωστός μου, ένας φίλος μου ή ένα άτομο που θαυμάζω απ’ ό,τι μου συστήνει (βλέπε, προωθεί) η επιχείρηση ή ο οργανισμός που το διαθέτει, άτομα με μεγάλη προβολή και εκατοντάδες χιλιάδες ακολούθους, έχουν αναλάβει τα τελευταία χρόνια αυτό τον ρόλο, με το αζημίωτο, φυσικά…

Οι mega-influencers, όμως, αρχίζουν να χάνουν κι αυτοί σιγά-σιγά τη λάμψη τους, όσο οι ακόλουθοί τους αντιλαμβάνονται «τι παίζει» και κατανοούν (μερικές φορές, the hard way) πως ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός. Οι μαζικές τάσεις μπορεί να είναι καλές και χρήσιμες, αλλά δεν κρατάνε πολύ… Η διάδοχος κατάσταση δεν άργησε να βρεθεί και δεν είναι άλλη από τους micro-influencers. Στον αντίποδα των εκατοντάδων χιλιάδων ακολούθων, αυτοί έχουν να αντιπαρατάξουν συχνά λίγες χιλιάδες «πιστούς», όμως, αυτή η μικρότερη σε μέγεθος κοινότητα πολύ συχνά είναι περισσότερο «δεμένη» σ’ ό,τι αφορά στα μέλη της που, επίσης, μπορεί να μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό πχ. να κατάγονται ή να διαμένουν στην ίδια γεωγραφική περιοχή – για παράδειγμα, οι Κρητικοί ή οι Επτανήσιοι… Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ο τοπικός influencer μπορεί να είναι ένα σεβάσμιο ή απλώς αναγνωρισμένο μέλος της κοινότητας – ένας καλλιτέχνης, μουσικός ή τραγουδιστής, εθελοντής, άτομο από τον χώρο του αθλητισμού κλπ. που (συνήθως) παίζει αυτό τον ρόλο χωρίς αξίωση αμοιβής, όπως γίνεται με τους «επαγγελματίες» mega-influencers.

Το (μεγάλο) κέρδος στην περίπτωσή τους είναι ότι το αριθμητικό μειονέκτημα των λιγότερων ακολούθων συχνά αντισταθμίζεται και με το παραπάνω από την αποτελεσματικότητα της δράσης τους. Ο κύκλος των επαφών τους είναι στενότερος και ποιοτικότερος, ενώ κάποιες μπορεί να περνούν ακόμα και «κάτω από το ραντάρ» μιας μεγάλης πχ. σε εθνικό επίπεδο, καμπάνιας η οποία δεν αγγίζει τους πάντες. Οι micro influencers θα μπορούσαν άνετα να ισχυριστούν ότι εστιάζουν απόλυτα (κάτι σαν Auto Focus, για να χρησιμοποιήσουμε τον φωτογραφικό όρο) και επηρεάζουν (με τη θετική έννοια της λέξης) περισσότερο τους έστω και λίγους φίλους τους. Από την άλλη, τις περισσότερες φορές δεν μπορείς να απαιτήσεις από αυτούς κάτι πιο επαγγελματικό στις αναρτήσεις τους (όπως τη χρήση Google My Business, κάποιες λέξεις - κλειδιά ή μια βελτιστοποίηση - SEO), πέρα από μια απλή ακρίβεια στην πληροφόρηση και συχνή ανανέωση του τοπικού περιεχομένου.

Αυτός είναι και ο λόγος που οι έμπειροι και σώφρονες marketeers «μοιράζουν» τις καμπάνιες τους σε πολλά επίπεδα, δίνοντας -ανάλογα και με το αντικείμενο, βεβαίως- μαζί με τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε κάποιους mega-influencers και πολλούς μικρότερους ρόλους σε micro-influencers, στοχεύοντας σε συγκεκριμένες κοινότητες, όπου οι προσωπικές σχέσεις μπορεί να δώσουν (έτσι τουλάχιστον λένε οι έρευνες αγοράς, οι οποίες μελετούν τη συμπεριφορά των millennials και της Gen Z) καλύτερα αποτελέσματα. Το ερώτημα είναι πώς προσδιορίζεται αυτό το μίγμα, ώστε να είναι πιο αποδοτικό. Καλά είναι τα νούμερα, αλλά κάποιες φορές μάλλον δεν υπάρχει ασφαλέστερη μέθοδος από το παραδοσιακό trial & error. Ή, για να το αποδώσουμε ελληνιστί, «δια της απλής δοκιμής και του πειραματισμού»…   

Δείτε ακόμα: Σκάει η "φούσκα" των influencers στο Instagram;     

    

 
 
Παρασκευή, 04 Οκτωβρίου 2019 15:14

Ο εθισμός, φίλος μας!

Κι εκεί που κάθεσαι, πρωί-πρωί, και «σκανάρεις» ήσυχος και ωραίος τις τελευταίες ειδήσεις από το χώρο της τεχνολογίας και της καινοτομίας, όπως κάθε μέρα άλλωστε, τσακ… «σκάει» η είδηση, που χρειάζεται να τη διαβάσεις δυο φορές, για να πειστείς ότι κατάλαβες σωστά και δεν έχεις κάνει λάθος, από βιασύνη ή από έλλειψη καφέ… Από το Technology Review το άρθρο (είναι έγκυρο αυτό; βεβαίως! Για το επίσημο όργανο του ΜΙΤ πρόκειται) και σαφής ο τίτλος του: Το YouTube ψάχνει τρόπους να κάνει τον αλγόριθμό του πιο εθιστικό. Σε απλά ελληνικά, ψάχνει να βρει πώς θα μας κρατήσει ακόμα περισσότερη ώρα online και -προφανώς- μέσα στο YouTube, προτείνοντάς μας το ένα μετά το άλλο βίντεο, τα οποία -με βάση τις προτιμήσεις μας, τις οποίες συλλέγει σχολαστικά και αναλύει εις βάθος- θεωρεί ότι μας ενδιαφέρουν.

Μη ρωτήσετε, τώρα, πού ξέρει τις προτιμήσεις μας… Τις ξέρει, ίσως καλύτερα κι από εμάς τους ίδιους, που συχνά δεν θυμόμαστε τι φάγαμε χθες, όχι τι βίντεο είδαμε στο YouTube πριν από δυο εβδομάδες… Ο ατομικός ψηφιακός μας φάκελος περιέχει όλες τις σχετικές πληροφορίες πάνω στις οποίες πατάει ο αλγόριθμος για να κάνει τις προτάσεις του και μάλλον τα καταφέρνει καλά σ΄ αυτό, αφού σχεδόν δυο χρόνια πριν (τον Γενάρη του ’18, για την ακρίβεια) ανώτερο στέλεχος του YouTube είχε δηλώσει στο πλαίσιο της CES, στο Λας Βέγκας, ότι το 70% των βίντεο που βλέπουν οι χρήστες είναι εκείνα που τους συστήνουν τα παντοδύναμα συστήματα της εταιρίας, τα οποία βασίζονται σε τεράστιο βαθμό στην Τεχνητή Νοημοσύνη και τη Μηχανική Μάθηση. Μάλιστα, ο ίδιος (Neal Mohan το όνομά του και Chief Product Officer, ο τίτλος του) είχε προσθέσει πως αν ο χρήστης χρησιμοποιεί το κινητό του (όπως κάνει κατά κόρον η νεολαία, σήμερα) για να μπει στο YouTube και να δει βίντεο, ο χρόνος θέασης ξεπερνάει εύκολα τη μια ώρα, όσο «ξετυλίγεται η αλυσίδα» των προτάσεων από το σύστημα…

Προφανώς, για να έχει τέτοια επιτυχία το σύστημα θα πρέπει αφενός να διαθέτει πλήθος στοιχεία για εμάς (που τα έχει, όπως είπαμε), αφετέρου να φτιάχνει με βάση αυτά, ένα «προσωποποιημένο» μενού για τον καθένα μας, κάτι που βεβαίως δεν είναι απλό. Όμως, τα λεφτά από την παραμονή του χρήστη online (και in-site) είναι τόσο πολλά, που κάθε προσπάθεια και έξοδο εύκολα δικαιολογούνται, τόσο από πλευράς διεύθυνσης της εταιρίας, όσο και εκ μέρους της «μαμάς» Google… Πολλαπλασιάστε λεπτά παρακολούθησης με εκατοντάδες εκατομμύρια χρήστες και θα πάρετε μια ιδέα για τι μεγέθη και ποσά (από πλευράς διαφημιστικών εσόδων) μιλάμε.

Φυσικά, οι μηχανικοί του YouTube ανέκαθεν προσπαθούσαν να κάνουν ακόμα πιο στοχευμένες τις προτάσεις τους, ώστε να κρατήσουν περισσότερο τον κόσμο, αλλά -επειδή όλα έχουν κάποιο όριο- έφταναν να πετύχουν  αντίθετο αποτέλεσμα: σύμφωνα με επιστήμονες - επικριτές αυτής της τακτικής, οι ολοένα πιο στοχευμένες προτάσεις που δίνουν περισσότερους πόντους στα πιο εξτρεμιστικά και αμφιλεγόμενα βίντεο, απλώς ενισχύουν ό,τι ήδη του αρέσει ή πιστεύει κάθε χρήστης και, αντί να του ανοίγουν ορίζοντες, τους κλείνουν και τον εγκλωβίζουν σε αδιέξοδα και αντικοινωνικές συμπεριφορές, ωθώντας τον ακόμα και σε χώρους πολιτικού ριζοσπαστισμού.

Κι ενώ, επισήμως, η εταιρία είχε παραδεχτεί αυτά τα προβλήματα και υποσχόταν να πάρει μέτρα, ερευνητική ομάδα της Google παρουσίασε πριν από δυο εβδομάδες σε συνέδριο του ACM στην Κοπεγχάγη μια «βελτίωση» στον αλγόριθμο που κάνει προτάσεις, ώστε αυτές να γίνουν πιο στοχευμένες και ο χρήστης να μένει περισσότερο στην οθόνη του -μ’ άλλα λόγια, ενισχύουν τον εθισμό του, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό, από πλευράς προσκόλλησης και καλλιέργειας σε κάποια συγκεκριμένα είδη περιεχομένου… Άλλωστε, το ίδιο το YouTube ανακοίνωσε πρόσφατα πως αναγκάσθηκε να διαγράψει πολλά εξτρεμιστικά βίντεο, καθώς περιείχαν κηρύγματα μίσους…

Απ’ όσα γράφει το Technology Review, φαίνεται πως τα καμπανάκια έχουν ηχήσει για τα καλά, ύστερα κι από την τελευταία εξέλιξη, με τους εξωτερικούς παρατηρητές και τους ειδήμονες να ζητούν έλεγχο της επίδρασης αυτών των αλλαγών στον αλγόριθμο, μέσω ερευνών, συνεντεύξεων και αναζήτησης feedback από τους χρήστες. Όμως, το ηθικό πλεονέκτημα, όσο κι αν είναι επιθυμητό, σπανίως έχει σχέση με κέρδη…             

 

 
 
Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2019 10:18

Scripta manent στο Facebook – αν είσαι πολιτικός

Την πολιτική των «δυο μέτρων και δυο σταθμών» φαίνεται πως καθιερώνει στο εξής το Facebook (αλλά και το επίσης «δικό του», YouTube) σ’ ό,τι αφορά στη συμμόρφωση με τους κανόνες δεοντολογίας που το ίδιο έχει θεσπίσει… Γιατί, ενώ για όλους εμάς, τους κοινούς θνητούς, οι κανόνες ως προς το τι μπορούμε να δημοσιεύσουμε και τι όχι ισχύουν στο ακέραιο, οι πολιτικοί παίρνουν -λόγω ιδιότητας- άφεση αμαρτιών και ό,τι γράψουν μένει αναρτημένο, ακόμα κι αν παραβιάζει κατάφωρα τους κανόνες (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων), για… πολιτικούς λόγους! Η νέα γραμμή ανακοινώθηκε πριν από λίγες ημέρες κι ακολουθεί την ανάλογη απόφαση εκ μέρους του Twitter (χαρά ο Ντόναλντ!), από τον περασμένο Ιούνιο…

Στην πιο πρόσφατη εξέλιξη, που σηκώνει πολλή συζήτηση ως προς τους σκοπούς και τα αποτελέσματά της, η δικαιολογία γι’ αυτή την εξαίρεση -από πλευράς Facebook- ήταν ότι «δεν αποτελεί μέρος του ρόλου μας να παρεμβαίνουμε, όταν μιλάνε οι πολιτικοί»… Το καλύτερο είναι πως τη δήλωση αυτή έκανε δημόσια ένας πρώην και ιδιαίτερα προβεβλημένος πολιτικός, ο πριν από λίγα μόλις χρόνια αντιπρόεδρος της βρετανικής κυβέρνησης, Νικ Κλεγκ, που -μετά την αφυπηρέτησή του- εργάζεται πλέον ως επικεφαλής του επικοινωνιακού επιτελείου του αμερικανικού κολοσσού της κοινωνικής δικτύωσης.

Γιατί τους έπιασε η βιασύνη όλους αυτούς και τι σκοπό έχει η επιλογή της μη-ανάμιξης στα «πολιτικώς καμωμένα»; Μα τι άλλο, από τις αμερικανικές εκλογές, του επόμενου χρόνου. Όπως σωστά γράφει και το Verge, σε δικό του σχόλιο, το Facebook μάλλον επέλεξε να μην αναμιχθεί στις διαδικτυακές προεκλογικές έριδες μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων, αλλά να τηρήσει όσο γίνεται πιο ουδέτερη στάση, καθώς είναι πολύ φρέσκο ακόμα το μεγάλο «κάζο» του με την υπόθεση Cambridge Analytica, που του κόστισε πανάκριβα σε χρήμα και σε κύρος.

Ο Νικ Κλεγκ αποκάλυψε, επίσης, το λόγο της διαφορετικής αντιμετώπισης πολιτικών και μη, που δεν είναι άλλος από το ειδικό βάρος κάθε ανάρτησης: «Αν ένας πολιτικός κάνει μια δήλωση ή αναρτήσει κάτι που παραβιάζει τους ισχύοντες κανόνες δεοντολογίας, αυτή θα συνεχίσει να υπάρχει, αν κριθεί ότι το κοινό συμφέρον από την παρουσία της είναι σημαντικότερο του όποιου κινδύνου». Ως μόνες εξαιρέσεις για τις οποίες δεν ισχύει «συγχωροχάρτι», ο υψηλόβαθμος αξιωματούχος του Facebook κατονόμασε την εμπλοκή με πληρωμένες διαφημίσεις και την προτροπή σε πράξεις βίας (όντως, πρόσφατα κατέβασε κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες αναρτήσεις, ακριβώς γι΄ αυτό το λόγο), προσθέτοντας ότι «εμείς, ως ιδιωτική εταιρία, δεν μπορούμε να γίνουμε αυτόκλητοι διαιτητές, λογοκρίνοντας τι λέει ο ένας πολιτικός και τι ο άλλος… Στις δημοκρατίες, οι ψηφοφόροι έχουν -κατά κανόνα- το δικαίωμα να ακούν όλες τις πλευρές και να κρίνουν οι ίδιοι κάθε πολιτικό».

Μάλιστα, σε μια συγκαλυμμένη απάντηση προς τους Αμερικανούς συντηρητικούς πολιτικούς, που κατηγόρησαν το Facebook ότι μεροληπτεί, ο κ. Κλεγκ διακήρυξε ότι «είμαστε υπέρμαχοι της ελεύθερης έκφρασης και θα αντιταχθούμε σε κάθε προσπάθεια για τον περιορισμό της»… Αυτό, μεταξύ μας, ίσως να έχει κι άλλους αποδέκτες, με τον τρόπο που ειπώθηκε, καθώς δεν έχουν μειωθεί οι φωνές που ζητούν τον βίαιο διαμελισμό του Facebook (και άλλων αμερικανικών «γιγάντων», που ενδεχομένως να ακολουθήσουν), λόγω της υπερβολικής δύναμης που έχουν συγκεντρώσει στους κόλπους τους, επηρεάζοντας έντονα πλέον την καθημερινότητά μας – θα δείξει...

Τώρα, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους και με δεδομένη την ύπαρξη τόσο εσωτερικού τμήματος fact-checking, όσο και δεκάδων εξωτερικών συνεργαζόμενων οργανισμών ανά τον κόσμο (για την Ελλάδα είναι η Hellenic Hoaxes), μια ψιλο-εξακρίβωση ως προς το μακρύ και το κοντό του καθενός, το Facebook θα μπορούσε να την κάνει. Απ’ ό,τι φαίνεται, όμως, δεν αντιμετωπίζεται τέτοιο ενδεχόμενο, «εκτός από τα κατάφωρα ψεύδη, τα οποία θα απομακρύνονται». Το Twitter, από την πλευρά του, θέτει τον πήχη πολύ πιο ψηλά προκειμένου να μην επέμβει στα γραφόμενα κάποιου, καθώς ζητάει να είναι είτε κυβερνητικός αξιωματούχος, είτε εκλεγμένος / υποψήφιος πολιτικός και να διαθέτει περισσότερους από 100.000 ακολούθους.

Για να δούμε τι «ψάρια» θα πιάσουμε και σ’ αυτόν τον τομέα, από τον επόμενο -εκλογικό, όπως είπαμε- χρόνο. Τα παθήματα του παρελθόντος θα γίνουν μαθήματα ή θα δούμε «μια από τα ίδια»;    

 
 
Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2019 10:27

Κι ύστερα, θα κάάάθεσαι…

Εκεί προς τα τέλη της δεκαετίας του ‘40, σε χρονιές πολύ δύσκολες και σε μια χώρα ρημαγμένη από τους πολέμους, ο αείμνηστος Μίμης Φωτόπουλος είχε «γράψει ιστορία» στο θέατρο και τον κινηματογράφο με τη διάσημη «ατάκα» του -σχεδόν σήμα κατατεθέν του- «κι ύστερα θα κάάάάάθεσαι», προβάλλοντας αυτό που έλειπε από έναν λαό, ο οποίος ήταν υποχρεωμένος να τρέχει ασταμάτητα, προκειμένου να επιβιώσει.

Σχεδόν 70 χρόνια αργότερα, η ίδια «ατάκα» ίσως να γίνει πραγματικότητα, όχι μόνο σε ελληνικό, αλλά και (σταδιακά) σε παγκόσμιο επίπεδο, αν βγει αληθινή η προφητεία του Τζακ Μα, του πασίγνωστου ιδρυτή του Alibaba, που, στα τέλη Αυγούστου (δηλ. λίγες εβδομάδες πριν αποχωρήσει από τον κολοσσό που δημιούργησε πριν από 20 χρόνια), δήλωσε, στο πλαίσιο συνομιλίας του με τον Ίλον Μασκ στο  Παγκόσμιο Συνέδριο για την Τεχνητή Νοημοσύνη στη Σαγκάη, πως χάρη σ’ αυτήν δεν είναι μακριά η μέρα που θα δουλεύουμε μονάχα 12 ώρες την εβδομάδα. Και τις υπόλοιπες, τι θα κάνουμε; Κατά τον Τζακ Μα, «ύστερα θα κάάάάάθεσαι»!

Μάλλον καλό ακούγεται αυτό (αν γίνει, βεβαίως), αλλά ας το δούμε λίγο πιο προσεκτικά… Καταρχάς, να ξεκινήσουμε από το γεγονός πως ο ίδιος άνθρωπος λίγους μήνες νωρίτερα (τον Απρίλιο, συγκεκριμένα) είχε πει πως οι νέοι άνθρωποι στη χώρα του θα ήταν καλό να αξιοποιούν τις ευκαιρίες που τους παρουσιάζονται («ευλογία» τις χαρακτήρισε) δουλεύοντας όσο γίνεται περισσότερο. Παρουσίασε, μάλιστα, κι έναν ευκολομνημόνευτο κωδικό γι’ αυτό, τον "996", δηλαδή, από τις 9 το πρωί ως τις 9 το βράδυ, έξι ημέρες την εβδομάδα!

Η επόμενη δήλωσή του σίγουρα απέχει πολύ σαν άθροισμα, αφού από το 12 x 6 περνάει στο 12 σκέτο (μιλάει για 4 ώρες εργασία, τρεις φορές την εβδομάδα). Και οι υπόλοιπες ώρες; «Χάρη στην τεχνητή νοημοσύνη, θα έχουμε περισσότερο χρόνο για να χαιρόμαστε που είμαστε άνθρωποι – δεν θα χρειαζόμαστε πολλά επαγγέλματα», ισχυρίζεται πλέον, φέρνοντας σαν παράδειγμα τη βιομηχανική επανάσταση, όταν οι μηχανές απάλλαξαν τους ανθρώπους από πολλές και συνήθως κουραστικές εργασίες, βελτιώνοντας σημαντικά την ισορροπία μεταξύ εργασίας και ελεύθερου χρόνου…

Φυσικά, ο Τζακ Μα δεν είναι ο μόνος που υποστηρίζει πως οι μηχανές θα λειτουργήσουν άλλη μια φορά ως ο από μηχανής Θεός, σώζοντάς μας (όπως σοφά μου είχε πει, ήδη πριν από μια δεκαετία, ένας ειδήμων) από «τα τρία d - οτιδήποτε είναι dirty, dangerous and dull» (βρώμικο, επικίνδυνο και βαρετό). Όμως στην περίπτωση του Μα, το εντυπωσιακό στοιχείο είναι η αντίφαση των λόγων του. Ανάλογη δήλωση είχε κάνει και ο Μπιλ Γκέιτς, τον Γενάρη του ’18 στο Νταβός, συνδέοντας τα πλεονεκτήματα από τη μηχανική μάθηση με την επιμήκυνση των διακοπών των εργαζομένων και υπογραμμίζοντας πως… «δεν πρέπει να φοβόμαστε τον περισσότερο ελεύθερο χρόνο!»

Καλό είναι, πάντως, να θυμίσουμε και τις δυνατές φωνές από την «αντίπερα όχθη» - ανάμεσά τους εκείνες του Ίλον Μασκ και του Στέφεν Χόκινγκ, σε μια από τις τελευταίες δηλώσεις πριν από το θάνατό του- ότι οι «μηχανές» θα καταστρέψουν την ανθρωπότητα. Ο Γκέιτς το βλέπει διαφορετικά, επισημαίνοντας ότι χάρη στην τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούμε να αξιοποιήσουμε με πολύ πιο αποδοτικό, αλλά και πιο οικονομικό τρόπο τους πόρους που έχουμε στη διάθεσή μας, καθώς οι υπολογιστές αποκτούν σταδιακά τη δυνατότητα να βλέπουν και να ακούν, αξιοποιώντας τεχνολογίες υπολογιστικής όρασης και επικοινωνίας με φυσική γλώσσα.     

Πάντως, το πρόβλημα της αυτοματοποίησης (με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης και ρομποτικών διατάξεων) αρκετών εργασιών και η λόγω αυτής της εξέλιξης απώλεια θέσεων εργασίας, είναι υπαρκτό και ήδη απασχολεί πολλές κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμούς. Οι πιθανές λύσεις -τουλάχιστον στο μεταβατικό στάδιο και μέχρι να αναλάβει η νέα γενιά, κατάλληλα εκπαιδευμένων εργαζομένων- να περιλαμβάνουν από επανεκπαίδευση και επιμόρφωση των νυν εργαζομένων, ως τη δημιουργία «δικτυού ασφαλείας» και πληρωμής από το κράτος ενός βασικού μηνιαίου «μισθού», όπως είχε προτείνει και ο Ίλον Μασκ, πριν από τρία χρόνια. Τουλάχιστον να έχεις κάτι να φας και, βεβαίως, να έχεις πού την κεφαλήν κλίναι, όταν θα κάάάάάθεσαι…

 
Σελίδα 5 από 24

Ακολουθήστε μας στο Facebook

Κόμβος πληροφόρησης για θέματα και εφαρμογές που αφορούν στις ψηφιακές τεχνολογίες και το Ηλεκτρονικό Επιχειρείν.

 

Newsletter

Εγγραφείτε στο εβδομαδιαίο Newsletter για να λαμβάνετε τα πιο hot άρθρα στο email σας!