Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2020 09:14

Ρυθμιστείτε, γιατί χανόμαστε!

Τις τελευταίες ημέρες (ας είναι καλά ο κορωνοϊός, που έχει «απελευθερώσει» σε μεγάλο βαθμό και σε παγκόσμιο επίπεδο τις «κλειστές» ως πέρυσι κάθε λογής σημαντικές εκδηλώσεις και συνέδρια, γεφυρώνοντας μέσω των τηλεδιασκέψεων τις απαγορευτικές αποστάσεις) είχα την τύχη να παρακολουθήσω μια σειρά από πολύ ενδιαφέρουσες ομιλίες, στο πλαίσιο κάποιων «ψαγμένων» διοργανώσεων. Πολλά και διαφορετικά όσα άκουσα, αλλά ανάμεσά τους ένα θέμα ερχόταν ξανά και ξανά στην επικαιρότητα, καθώς το ανέφεραν πολλοί ομιλητές, από τη δική του σκοπιά, φυσικά, ο καθένας.

Αυτό δεν είναι άλλο, από την επιτακτική ανάγκη ρύθμισης και υιοθέτησης κατάλληλου θεσμικού πλαισίου, βασισμένου σε αρχές και ηθικούς κανόνες, σε όλες τις καινούριες τεχνολογίες οι οποίες αποτελούν πλέον τη βάση για τη «νέα κανονικότητα» που έχουμε ήδη αρχίσει να βιώνουμε στην καθημερινότητά μας. 

Σ’ αυτή την ανάγκη αναφέρθηκαν πολλοί ομιλητές σε μεγάλο ευρωπαϊκό συνέδριο για το blockchain, τη ζήτησαν στο πλαίσιο τοποθέτησης για τις κοινωνικές συνέπειες της χρήσης Τεχνητής Νοημοσύνης στις ΗΠΑ, τη χαρακτήρισαν απαραίτητη ακόμα και αρκετοί συμμετέχοντες σε ελληνικό συνέδριο για την καινοτομία και το σχετικό με αυτήν οικοσύστημα. Δεν με ξάφνιασε τόσο η πολυμέρεια, οφείλω να ομολογήσω, όσο η αυξημένη συχνότητα υποβολής του ίδιου ουσιαστικά αιτήματος, με την κοινή (σε ελεύθερη απόδοση) επίκληση: Ρυθμιστείτε, γιατί χανόμαστε!

Οι παροικούντες στην «τεχνολογική Ιερουσαλήμ» γνωρίζουν πολύ καλά, από προσωπική εμπειρία όλα αυτά τα χρόνια, πως οι τεχνολογικές ανακαλύψεις συχνά προηγούνται ένα και δυο «κλικ» από την επίσημη καταγραφή, τη νομοθέτηση και τη θεσμική κάλυψη των εφαρμογών τους, πολύ περισσότερο τώρα, που οι εξελίξεις είναι ολοένα και πιο ραγδαίες… Επομένως, όλα τα παραπάνω δεν αιφνιδιάζουν κανέναν. Μόνο που -με την πανδημία να έχει παίξει με απόλυτη επιτυχία τον ρόλο του επιταχυντή, σ’ ό,τι αφορά στην τεχνολογική πρόοδο, αφού μέσα σε λίγους μήνες υλοποιήθηκαν όσα υπολογίζαμε πως θα χρειαστούν πολλά χρόνια για να γίνουν- τα θεσμικά κενά διευρύνθηκαν ακόμα περισσότερο, ενώ παράλληλα κάποια άλλα θέματα δείχνουν να παίρνουν… «στραβό δρόμο»!

Η χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης, για παράδειγμα, επεκτείνεται σε ολοένα περισσότερους τομείς μάλλον άναρχα, χωρίς κάποια θεσμοθετημένη συμμόρφωση με τους (άγραφους ακόμα), κανόνες του Ethical AI, με αποτέλεσμα να αρχίσουν τα φάουλ… Ήδη, τα τελευταία χρόνια πυκνώνουν οι διαμαρτυρίες για «ρατσιστική» και κυρίως μη ελεγχόμενη εφαρμογή της από τράπεζες, κυβερνητικές υπηρεσίες, αλλά και αστυνομικές υπηρεσίες στις Ηνωμένες Πολιτείες - γενικά όπου χρησιμοποιείται η ανάλυση δεδομένων για την υποβοήθηση των όποιων αρχών στη λήψη σωστότερων (αλλά, άγνωστο με ποια κριτήρια) αποφάσεων, σε σημαντικά ζητήματα όπως η χορήγηση δανείων, η ικανοποίηση κάποιου αιτήματος, ακόμα και η σύλληψη / καταδίκη κάποιου ατόμου για παραπτώματα.

Επομένως, είναι μάλλον δικαιολογημένες οι εκκλήσεις για ρύθμιση αυτού του χώρου και υιοθέτηση κάποιων αρχών, οι οποίες θα βάλουν τα πράγματα σε τάξη και θα επιτρέψουν να χαρούν οι πολλοί τα αναμφισβήτητα πλεονεκτήματα που κομίζει αυτή η τεχνολογία, αρκεί βεβαίως να χρησιμοποιηθεί σωστά. Αντίθετα, αν τα πράγματα αφεθούν στην τύχη τους, είναι βέβαιο ότι θα έχουμε αρνητικές συνέπειες σε κοινωνικό, οικονομικό και εκπαιδευτικό επίπεδο, όπως και περιθωριοποίηση ατόμων ή ολόκληρων ομάδων, λόγω των ανισοτήτων και του «υφέρποντος» στους αλγορίθμους ρατσισμού, ο οποίος μάλιστα ενθαρρύνεται από συγκεκριμένες πολιτικές ομάδες, όπως πολλαπλά καταγγέλλεται.

Στα αιτήματα της κοινωνίας των πολιτών, που προφανώς έχει ξεσηκωθεί τους τελευταίους μήνες, ιδιαίτερα μετά την τραγική δολοφονία Φλόιντ και την γιγάντωση του κινήματος Black Lives Matter, τονίζεται ότι «η σημερινή ρατσιστική δικαιοσύνη (σ.σ. όπου αξιοποιούνται αλγόριθμοι που κανείς δεν αποκαλύπτει τα κριτήρια στα οποία  κριτήρια βασίστηκε η δημιουργία τους) πρέπει να δώσει τη θέση της στην κοινωνική δικαιοσύνη, η οποία θα δίνει λόγο και εξηγήσεις, ενώ θα είναι διαφανής, έγκυρη και υπεύθυνη».

Ας το δούμε, λοιπόν, αυτό το θέμα εγκαίρως, ώστε να μην απαξιωθεί και διαβληθεί στη συνείδηση του κόσμου μια τεχνολογία που μπορεί να προσφέρει πολλά, αν -επαναλαμβάνουμε- χρησιμοποιηθεί σωστά…

 

Μοιραστείτε το άρθρο

 

 

 

Published in Επωνύμως…
Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2020 14:21

Ασφαλώς, κατ’ οίκον…

Όσοι είναι τακτικοί αναγνώστες αυτής τη στήλης, θα έχουν καταλάβει πια ότι ένα από τα «χούγια» του οικοδεσπότη σας είναι να διαβάζει ανελλιπώς κάθε πρωί τις ειδήσεις στον εθνικό / διεθνή / ειδικό Τύπο και να σταχυολογεί τις πιο ενδιαφέρουσες, ως τροφή για σκέψη, αλλά και για περαιτέρω χρήση – του έχει μείνει από τα (πολλά!) χρόνια θητείας στο χώρο των εφημερίδων. Απλώς τότε τις διαβάζαμε στο χαρτί (από το «σώμα», όπως το λέγαμε, κι από τα τέλεξ των ειδησεογραφικών πρακτορείων), ενώ τώρα στην οθόνη μας, από το Internet, με ό,τι ευκολία (και εύρος) αυτό συνεπάγεται.

Χθες, λοιπόν, ένα ειδησάριο (από το Bloomberg ήταν, νομίζω) μου «έκανε κλικ» όχι τόσο σε πρώτη ανάγνωση, όσο σε ύστερο συνδυασμό με κάμποσα άλλα news, στη διάρκεια της ίδιας ημέρας. Τι έλεγε αυτό; Ότι σήμερα, στην αμερικανική αγορά εργασίας, ο ένας στους δυο εργαζόμενους δουλεύει από το σπίτι. Έ, για καινούριο μας το λες; είμαι σίγουρος ότι θα ρωτήσετε – άλλωστε, κι εγώ έχω ξαναγράψει από αυτή τη στήλη ότι οι μεγαλύτερες αμερικανικές εταιρίες τεχνολογίας σκοπεύουν να διατηρήσουν (στο μεγαλύτερο βαθμό που αυτό είναι εφικτό) τους περισσότερους εργαζομένους τους οίκαδε, λόγω της πανδημίας, όχι μόνο τους επόμενους μήνες ως το τέλος της χρονιάς, αλλά και σ’ όλη τη διάρκεια της επόμενης!

Δεν είναι καινούριο, σίγουρα, όμως επιβεβαιώνει την «αλλαγή παραδείγματος» που πολλοί έχουμε προβλέψει, το τέλος μιας εποχής και την απαρχή μιας άλλης, στο πλαίσιο της «νέας κανονικότητας», που η πανδημία απλώς επιτάχυνε – οι σπόροι υπήρχαν, χάρη στην πρόοδο της τεχνολογίας, απλώς τώρα βλάστησαν ταχύτερα, λόγω της υποχρέωσης για άμεση κάλυψη των νέων αναγκών. Κι όπως κάθε καινούρια αρχή, έτσι κι αυτή δημιουργεί προκλήσεις και ευκαιρίες. Μια από τις τελευταίες, αναδεικνύει και σχολιάζει -την ίδια ημέρα- ένα άλλο άρθρο (από το TelecomTV, αυτό): με 120 εκατομμύρια (όπως λέει) νοικοκυριά παγκοσμίως να έχουν γίνει και γραφεία στεγάζοντας, πλέον, τις επαγγελματικές δραστηριότητες των κατοίκων τους, ιδού πεδίο δόξης λαμπρό για τους τοπικούς τηλεπικοινωνιακούς παρόχους, που καλούνται να καλύψουν τις αυξημένες ανάγκες συνδεσιμότητας, για άγνωστο χρονικό διάστημα – ίσως και για πάντα...

Το άρθρο επισημαίνει (και σωστά) πως αυτή η μεγάλη ευκαιρία συνοδεύεται, βεβαίως, από ανάλογες προκλήσεις: η συνδεσιμότητα που αρμόζει στο WFH (Work From Home) πρέπει προφανώς να είναι υψηλής ταχύτητας και ποιότητας, καθώς οι απαιτήσεις είναι τώρα πολύ μεγαλύτερες από εκείνες μιας οικιακής σύνδεσης, πρέπει να διασφαλίζει αδιάλειπτη πρόσβαση, αλλά και να έχει θετικό πρόσημο στην αναβαθμισμένη εμπειρία του χρήστη – το νέο ζητούμενο, στην αγορά- που σημαίνει ότι όλα αυτά πρέπει να συνοδεύονται από το κατάλληλο, εύχρηστο λογισμικό διαχείρισης. Τέτοια «πακέτα» έχουν αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους στην αγορά, ως πλατφόρμες που προσφέρονται σαν χρήσιμο συμπλήρωμα στους κάθε λογής παρόχους (των Digital Service Providers συμπεριλαμβανομένων), αν δεν διαθέτουν οι ίδιοι.

Κι όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο ίδιο άρθρο, το πρώτο πράγμα που κοίταξαν να εξασφαλίσουν οι πληγέντες και εγκλεισθέντες από τον Μάρτιο και μετά ήταν… χαρτί τουαλέτας (αν η έρευνα δεν αναφερόταν ξεκάθαρα στην αμερικανική αγορά, θα έλεγα ότι είχε γίνει στην Ελλάδα, αλλά φαίνεται πως αυτός ο μύχιος φόβος είναι παντού ο ίδιος!) και το δεύτερο, μια όσο γίνεται καλύτερη και πληρέστερη σύνδεση στο Internet…

Φυσικά, αυτό είναι χρήσιμο, αλλά όχι και αρκετό: έρευνα που δημοσιοποίησε πρόσφατα η Microsoft, επισημαίνει πως αναγκαία και ικανή συνθήκη για να δουλέψουν όλα αυτά σωστά, είναι να συνοδεύονται από τη δέουσα ασφάλεια – κυβερνοασφάλεια, για να είμαστε σωστότεροι, με δεδομένο μάλιστα ότι «στην αναμπουμπούλα, ο λύκος (βλέπε, οι κακόβουλοι) χαίρεται!», όπως δείχνει και η κατακόρυφη αύξηση των επιθέσεων, τους τελευταίους μήνες.

Ο ψηφιακός μετασχηματισμός των επιχειρήσεων, στην εποχή της νέας κανονικότητας, πρέπει να αφιερώνει σημαντικά κονδύλια και να προβλέπει συγκεκριμένα πρωτόκολλα για την ασφάλεια των εργαζομένων από το σπίτι. Η έρευνα εστιάζει σε πέντε τομείς όπου πρέπει να προσέξουμε και αυτοί είναι η με πολλαπλούς τρόπους ταυτοποίηση (Multi-factor authentication) του χρήστη, η προστασία της συσκευής του (Endpoint device protection), ο εφοδιασμός του με εργαλεία anti-phishing, η χρήση VPN, αλλά και η εκπαίδευση όλων των χρηστών σε θέματα ασφαλείας.

Αν τα κάνουμε όλα αυτά, θα τα καταφέρουμε; Κανείς δεν ξέρει! Όμως, αν δεν τα κάνουμε, είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα αποτύχουμε, με ό,τι τρομερό κόστος μπορεί να έχει κάτι τέτοιο…

 

Μοιραστείτε το άρθρο

 

 

 
 
 
Published in Επωνύμως…
Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2020 14:10

"Ίνα" ομιλήσωμεν περί ανακάμψεως

Καθώς σιγά-σιγά προσπαθούμε να ορθοποδήσουμε από τα πλήγματα της πανδημίας και να επανέλθουμε σε κάποια μορφή ημι-κανονικότητας, αποδεχόμενοι ως δεδομένο ότι η ζωή μας συνεχίζεται και πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τον κορωνοϊό, το μεγαλύτερο ίσως ζητούμενο δεν είναι άλλο από την ανάκαμψη – τόσο σε εθνικό, όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Εξ ου και η μετά πολλών ωδινών «γέννηση» του Ταμείου Ανάκαμψης, με τη βαριά «προίκα» των 700+ δισεκατομμυρίων ευρώ, χάρη στη στήριξη των οποίων οι χώρες – μέλη της ΕΕ ελπίζουν να ξεπεράσουν τον κάβο και να επανέλθουν σταδιακά σε πιο «ήσυχα νερά» και σε καθεστώς ανάπτυξης.

Ο παράγοντας με την πιο καταλυτική δράση σ’ αυτό το ταξίδι της επιστροφής είναι -χωρίς καμία αμφιβολία- η τεχνολογία, που μας έχει βοηθήσει πολλαπλά με τις δυνατότητές της σε πλήθος τομείς, από την υγεία και την επιχειρηματικότητα ως τις μεταφορές και την (βλέπε 4.0) βιομηχανία. Για να δουλέψουν όλα αυτά οργανωμένα και σωστά, όμως, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η εξασφάλιση της αναγκαίας επικοινωνίας – η συνδεσιμότητα είναι εκ των ων ουκ άνευ, πλέον, στη μετά πανδημία εποχή και από τη δική της ποιότητα εξαρτόμαστε πολύ περισσότερο απ’ ό,τι στο παρελθόν.

Το βλέπουμε στην καθημερινότητά μας, το δείχνουν και οι αριθμοί: η διακίνηση δεδομένων αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο, όμως εξ ίσου σημαντικό ρόλο παίζει και η αξιοπιστία των δικτύων, κάτι αναμενόμενο αφού -εκτός από την ενημέρωση και την ψυχαγωγία- στο οικιακό «μενού» ήρθε να προστεθεί τόσο ο εργασιακός φόρτος, όσο συχνά και οι εκπαιδευτικές ανάγκες της οικογένειας.

Ο χώρος των τηλεπικοινωνιών υπογραμμίζει σε όλους τους τόνους, μέσω των συλλογικών του οργάνων, την (αληθινή, μέχρι στιγμής) δέσμευσή του και την ετοιμότητα να στηρίξει τις ανάγκες των χρηστών σε συνεργασία με τις εθνικές και ευρωπαϊκές αρχές, αλλά και την κοινωνία των πολιτών. Κι όπως όλα δείχνουν -κι όπως τα περιγράφει σχετική ανάλυση εκ μέρους του GSMA- η «ραχοκοκαλιά» αυτής της προσπάθειας είναι τα σύγχρονα δίκτυα οπτικών ινών (εξ ου και η καθαρεύουσα του τίτλου) στα οποία επενδύουν σθεναρά οι πάροχο,ι στις ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες. Βέβαια, οι ίδιοι καλούνται παράλληλα να επενδύσουν σημαντικότατα ποσά τα επόμενα χρόνια στα νέα δίκτυα 5G, παρότι αντιμετωπίζουν ασφυκτική πίεση κι από τα «θηρία» της Πληροφορικής, που ζήλεψαν τη δόξα τους και εισβάλουν στις «ΑΟΖ» τους, με πακέτα και προσφορές.

Δύσκολοι καιροί, αλλά -σύμφωνα με την ίδια μελέτη- οι εθνικές κυβερνήσεις αναγνωρίζουν την προσπάθεια που καταβάλουν οι τηλεπικοινωνιακές και παρέχουν κίνητρα για βελτίωση της ποιότητας, αύξηση των ταχυτήτων, εξάπλωση των ευρυζωνικών δικτύων, ακόμα και σε όχι τόσο εμπορικά βιώσιμες περιοχές, όπως είναι οι αγροτικές και απομακρυσμένες περιφέρειες. Μάλιστα, προβλέπονται -για τη βελτίωση της οικονομικής απόδοσης κάποιων δικτύων- και δυνατότητες υβριδικής πρόσβασης, με συνδυασμούς οπτικής ίνας και κινητής τηλεφωνίας, κατά περίπτωση. Τέτοιοι συνδυασμοί είναι, άλλωστε, συνηθισμένοι, αφοί με οπτική ίνα συνδέονται μεταξύ τους και οι σταθμοί βάσης της κινητής…

Ο ρόλος των οπτικών ινών είναι, λοιπόν, καθοριστικός για την εξασφάλιση της διασυνδεσιμότητας και πολύ περισσότερο τώρα, στην εποχή της πανδημίας. Φυσικά, οι εξελίξεις στον κλάδο είναι ραγδαίες και κανείς δεν ξέρει τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, όσον αφορά στις νέες ανάγκες που θα προκύψουν και τις λύσεις που θα απαιτηθούν εκ μέρους των παρόχων, ώστε να μετριασθεί ο αρνητικός αντίκτυπος των νεοεισερχομένων με άγριες διαθέσεις στον χώρο.

Ο χρόνος θα δείξει αν οι σημερινοί θα τα καταφέρουν και με τι απώλειες από την πλευρά τους – οι «πόλεμοι τιμών» είναι κάτι συνηθισμένο πια, με σαφώς κερδισμένο τον πελάτη-χρήστη, που επωφελείται από τα μειωμένα τιμολόγια. Η δυνατότητα προσαρμογής στις νέες συνθήκες και σκέψης out of the box μπορεί να κρίνει το μέλλον τους. Η κρίση μπορεί να μετατραπεί από τη μια στιγμή στην άλλη σε ευκαιρία για κάθε επιχείρηση, όμως ο ρόλος της οπτικής ίνας στη λειτουργία των δικτύων και την ίδια την ανάκαμψη, δύσκολα θα βρει αντικαταστάτη στην παρούσα χρονική συγκυρία.

 

Μοιραστείτε το άρθρο

 

Published in Επωνύμως…
Παρασκευή, 04 Σεπτεμβρίου 2020 09:17

Με ψυχραιμία και τον πυροσβεστήρα παρά πόδα...

Καλώς σας βρήκαμε, μετά τις διακοπές, και μη παρεξηγείτε τον τίτλο μας! Δεν πήραν φωτιά τα μπατζάκια μας, ούτε έχουμε πυρκαγιά στη γειτονιά μας κι ας δείχνει ένα «αξιοπρεπές», πλην ασυνήθιστο για την εποχή, 35άρι το θερμόμετρο, την ώρα που γράφονται τούτες οι γραμμές… Το πρόβλημα είναι για την ώρα θεωρητικό, έστω κι αν απειλεί να γίνει πρακτικό και επώδυνο, αν δεν λάβουμε εγκαίρως τα μέτρα μας…

Ας τα πιάσουμε, λοιπόν, από την αρχή: με δεδομένο ότι έχουμε ήδη μπει σε μια περίοδο παράξενης ημι-κανονικότητας, όπου επανέρχονται (γιατί, ίσως, δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά) οι δραστηριότητες της καθημερινότητάς μας, ένα από τα πιο «φλέγοντα» (να άλλη μια χρησιμότητα του πυροσβεστήρα, που λέγαμε παραπάνω) ζητήματα, είναι η προσαρμογή όλων μας στον νέο τρόπο εργασίας, ακολουθώντας τις επιβεβλημένες λόγω πανδημίας προδιαγραφές.

Κι από ποια βάση, παρακαλώ; Πολύ σπίτι – λίγο γραφείο – κάποιες συναντήσεις live με μάσκα και αντισηπτικά – περισσότερο Zoom / Skype / Webex ή όποια άλλη εφαρμογή τηλεδιάσκεψης προτιμάει ο καθένας. Α, και πολύ άγχος – βάλτε το κι αυτό στο λογαριασμό, γιατί τα αποτελέσματα των πρώτων (αμερικάνικων μεν, αλλά καλομελέτα κι έρχεται…) ερευνών είναι δεόντως ανησυχητικά! Έδειξαν, για παράδειγμα, ότι στα τέλη Ιουλίου το 75% των ερωτηθέντων βίωνε καταστάσεις burn-out, με το 40% να τις αποδίδει στο στρες λόγω της πανδημίας.

Η μεγάλη πλειοψηφία τους (76%) εργαζόταν τότε remotely και είχε ομολογήσει ότι δεν μπορούσε να συμβιβάσει εύκολα τις απαιτήσεις της δουλειάς, με εκείνες του σπιτιού, αλλά και της φροντίδας των παιδιών, με τις όποιες εκπαιδευτικές δραστηριότητες τους αναλογούσαν. Οι «θολές» διαχωριστικές γραμμές μεταξύ σπιτιού και δουλειάς, είναι ένα από τα πάγια συμπεράσματα όλων των σχετικών ερευνών, που έχουμε δει, τους τελευταίους μήνες… Και, για να επανέλθουμε στην προηγούμενη έρευνα, την πανδημία ως στρεσογόνο παράγοντα ακολουθούσαν τα οικονομικά (μέγα θέμα, για εκατομμύρια αμερικανικές οικογένειες, καθότι τα κρατικά επιδόματα δεν αφορούσαν τους πάντες), οι πολιτικές εξελίξεις (χρονιά εκλογών, γαρ), θέματα υγείας στην οικογένεια κλπ.

Η «θεραπεία» που προτείνουν για το πρόωρο burn-out -και, σε κάποιο βαθμό, θα μπορούσε να καλύπτει επίσης την ελληνική πραγματικότητα- οι Αμερικανοί ειδικοί, είναι ο καθορισμός ορίων μεταξύ σπιτιού – εργασίας (ακόμα και φυσικών, ένας συγκεκριμένος χώρος, όπου είναι εφικτό, ή χρονικών – τέλος τα τηλεφωνήματα και τα mail για εργασιακά θέματα, έπειτα από κάποια ώρα), η ενίσχυση των προσωπικών δραστηριοτήτων, η υιοθέτηση πιο χαλαρού ωραρίου, ακόμα και η αναζήτηση βοήθειας σε θέματα πνευματικής υγείας, αν τα πράγματα δείχνουν να επιδεινώνονται. Κι απ’ ό,τι διαβάζουμε, αυτό δεν είναι καθόλου σπάνιο… Αλλιώς, δεν θα έφτανε η Google στο σημείο να δίνει οδηγίες διαβίωσης στους εργαζομένους της που, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, εργάζονται όλοι πλέον από το σπίτι για λόγους ασφαλείας και θα συνεχίσουν να το κάνουν  -όπως ανακοίνωσε ο CEO της εταιρίας, Σουντάρ Πιτσάι- τουλάχιστον ως τον Ιούλιο του 2021…

Οι σημαντικότερες από αυτές, είναι η σταθερή και ενεργή συμμετοχή στις τηλεδιασκέψεις (καθώς είναι ο μόνος τρόπος να μείνουν κοινωνικά «δεμένες» οι ομάδες εργασίας), με κάμερα και φανερό ενδιαφέρον, χωρίς ανοικτά κινητά ή άλλα διασπαστικά της προσοχής «εργαλεία», αλλά και η κατά το δυνατόν τήρηση των εσωτερικών προδιαγραφών της εταιρίας…

Επίσης, συνιστάται η χρήση του πιο αποτελεσματικού κατά περίπτωση μέσου (mail – μήνυμα – video call) για μια ποιοτική επικοινωνία, ενώ εκτεταμένες είναι και οι συστάσεις προς τους υπαλλήλους της εταιρίας να προσέχουν την υγεία τους, με την ιδιαίτερη παραίνεση να σταματούν κάθε μια ώρα τη δουλειά και να σηκώνονται, για λίγο, από το γραφείο. Ο φόβος του burn-out μάλλον είναι και εδώ ισχυρός…

Ακόμα κι αν υποπτεύονται, πάντως, ότι οδεύουν προς «κάψιμο», οι Αμερικανοί εργαζόμενοι (όπως αποκαλύπτει η έρευνα, στην οποία αναφερθήκαμε προηγουμένως) μάλλον δεν ξέρουν τι να κάνουν με το πρόβλημά τους. Μόλις το 21% των ερωτηθέντων απάντησε ότι μπόρεσε να έχει μια ανοικτή και εποικοδομητική συζήτηση γι’ αυτό το θέμα με το τμήμα Ανθρώπινου Δυναμικού, στις επιχειρήσεις όπου εργάζονται, όμως το 56% αποκάλυψε ότι στη δική τους περίπτωση «το HR Department δεν ενθαρρύνει τέτοιου είδους συζητήσεις»…

Ο πυροσβεστήρας που λέγαμε στην αρχή και στον τίτλο μάλλον πρέπει να είναι σε ατομική συσκευασία και για αυστηρά προσωπική χρήση…

 

Μοιραστείτε το άρθρο

 

 

Published in Επωνύμως…

Το έχουμε πει και το έχουμε γράψει ήδη πολλές φορές από αυτό εδώ το «μετερίζι»: η πανδημία έφερε τα πάνω-κάτω σε μύριους όσους τομείς της καθημερινότητάς μας, στη δουλειά μας και στη ζωή μας την ίδια, άλλοτε επιταχύνοντας πράγματα και καταστάσεις κι άλλοτε «σβήνοντας από το χάρτη» με πραγματικά συνοπτικές διαδικασίες συνήθειες και μεθόδους που κρατούσαν χρόνια…

Είναι βέβαιο πλέον, πως το μέλλον μας (παρότι εν πολλοίς άγνωστο και δύσκολο να προβλεφθεί στις λεπτομέρειές του, καθότι όλα εξελίσσονται δυναμικά και κυρίως γρήγορα) θα είναι σίγουρα ψηφιακό – άντε, στην αρχή και σαν μεταβατικό στάδιο, να είναι phygital (physical + digital) συνδυάζοντας τις δυο καταστάσεις, το γνώριμο και το καινούριο, σε μια «συσκευασία». Ίσως κι αυτό, όμως, να μην κρατήσει πολύ – θα εξαρτηθεί από τις αντιδράσεις και το επίπεδο προσαρμοστικότητας όλων μας…

Αν πιστέψουμε δε, τα αποτελέσματα μιας παγκόσμιας έρευνας της γνωστής και μη εξαιρεταίας Capgemini, με τίτλο «The art of customer-centric artificial intelligence», αυτό το μέλλον -ας όψεται η πανδημία, αλλά και η καταλυτική ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης- θα είναι επίσης ανέπαφο! Αυτό το συμπέρασμα προκύπτει από τις απαντήσεις που έδωσαν περισσότεροι από 5000 ερωτηθέντες, σε 12 χώρες, αλλά κι από τις συζητήσεις με πάνω από 1000 c-level στελέχη σε οκτώ σημαντικές (αν και η εταιρία δεν μας λέει ποιες) βιομηχανίες. Δεν δυσκολευόμαστε να την πιστέψουμε, πάντως, βλέποντας την ολοένα μεγαλύτερη διείσδυση των ψηφιακών βοηθών, των chatbots, αλλά και των εφαρμογών αναγνώρισης προσώπου σε πολλές εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας, ειδικά τους τελευταίους μήνες, που ο COVID-19 έχει τρομάξει κόσμο και κοσμάκη.

Αυτή η αίσθηση αποτυπώνεται και στους αριθμούς: Το 54% των ερωτηθέντων (έναντι μόλις 18%, πριν από δυο χρόνια) αξιοποιούν ήδη τέτοια «έξυπνα» συστήματα, ενώ σ’  ό,τι αφορά στις ανέπαφες πλην λειτουργικότατες διεπαφές, τα αποτελέσματα είναι ακόμα πιο εντυπωσιακά, καθώς το 77% απάντησε ότι ήδη τις χρησιμοποιεί, προκειμένου να αποφύγει τη «χειροπιαστή» διάδραση με άλλα άτομα ή αντικείμενα. Μάλιστα, ποσοστό 62% δηλώνει ότι θα συνεχίσει να το κάνει, ακόμα κι όταν περάσει η απειλή του κορωνοϊού. Άρα, (επανασ)-ταση επικρατούσα, δημιουργεί όχι μόνο δίκαιο, αλλά και καθεστώς…

Αυτή η εξέλιξη δεν επηρεάζει μονάχα έναν τομέα, αλλά δείχνει να επεκτείνεται σε πολλούς: από τη χρήση ρομποτικών συστημάτων σε μεγάλους αποθηκευτικούς χώρους, στο πλαίσιο καίριων (το πόσο πολύ, αποδείχθηκε επαρκώς, τους προηγούμενους μήνες) αλυσίδων τροφοδοσίας, την ύπαρξη (όχι σ’ εμάς ακόμα, αλλά στις ΗΠΑ ξεκίνησε ήδη) υπερσύγχρονων χώρων προσομοίωσης οδήγησης των νέων μοντέλων με ΑΙ και VR/AR στις εκθέσεις αυτοκινήτων, ως και την αξιοποίηση της Τεχνητής Νοημοσύνης (με διαχείριση μεγάλου όγκου δεδομένων και Μηχανική Μάθηση) στο χώρο της υγείας. Άλλωστε, αυτό ήδη συμβαίνει και στη χώρα μας, καθώς από την 1η Ιουλίου προσφέρει τις υπηρεσίες του σ’ όλες τις πύλες εισόδου στην Ελλάδα, ο αλγόριθμος EVA, που κατηγοριοποιεί -ανάλογα με τα στοιχεία που έχουν ανώνυμα δώσει- όλους τους εισερχόμενους, ως προς την πιθανότητα να είναι φορείς του ιού, παραπέμποντας τους στατιστικά πλέον επικίνδυνους για έλεγχο, αλλά και ιχνηλατώντας τις κινήσεις τους, με στόχο την αποφυγή εξάπλωσης της πανδημίας.

Η ίδια έρευνα μας δίνει αρκετά ακόμα ενδιαφέροντα στοιχεία, όπως πχ. ότι οι πολίτες αξιοποιούν ολοένα και περισσότερο τέτοιες διεπαφές με ενσωματωμένη αξιοποίηση ΤΝ, στην επικοινωνία τους με τις κυβερνητικές ή τοπικές αρχές (τα παραδείγματα που αναφέρονται αφορούν στις ΗΠΑ και τη Γαλλία, όμως αυτό συμβαίνει ως ένα βαθμό και στην Ελλάδα), αλλά και τους οργανισμούς ή τις μεγάλες επιχειρήσεις (όπου, προτιμώ να μη σχολιάσω τι ακριβώς γίνεται στη χώρα μας, με τα συχνά προβληματικά αντίστοιχα συστήματα, τα οποία δεν καταλαβαίνουν -κυριολεκτικά- τι τους λες και στο τέλος διακόπτουν τη συνομιλία…) Η έρευνα έδειξε, επίσης, ότι περισσότεροι από τους μισούς (53%) οργανισμούς καταφεύγουν σε τέτοιες λύσεις, αξιοποιώντας την ΤΝ για διεπαφές σε φυσικούς χώρους (πχ. καταστήματα, τράπεζες, υποστήριξη πελατών κλπ.), ενώ από πλευράς ηλικιών, οι μεταξύ 31 και 40 προτιμούν σχεδόν αποκλειστικά τέτοια συστήματα – γενικά και ανεξαρτήτως ηλικίας, τα προτιμά πλέον το 41% των πολιτών, από 25% προ διετίας.

Κι επειδή το σημαντικότερο θέμα σε τέτοιες «σχέσεις» είναι η αποκατάσταση κλίματος εμπιστοσύνης ανάμεσα στις δυο πλευρές, έχει ενδιαφέρον να σημειώσουμε πως το 67% των ερωτηθέντων δήλωσαν ικανοποιημένοι με όσα τους λένε να κάνουν οι «μηχανές» (προτάσεις, οδηγίες, συστάσεις, διευκρινήσεις). Μάλλον σε καλό δρόμο βρισκόμαστε…

 

Μοιραστείτε το άρθρο

 

 

Published in Επωνύμως…
Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2020 13:28

Φοβάται ο Μάρκος το "θεριό"…

Η σοφή λαϊκή παροιμία λέει «Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη»… Αν τον Γιάννη τον πούμε «Μάρκο» και το θεριό «κοινό», η παροιμία ταιριάζει μια χαρά και στα όσα συμβαίνουν εσχάτως στο χώρο των κοινωνικών δικτύων, με αιχμή του δόρατος προφανώς το Facebook, του «Μάρκου» Ζούκερμπεργκ, που -θέλοντας και μη- έχει μπλέξει σε μια πολύ μεγάλη ιστορία, η οποία δείχνει να τον ζορίζει περισσότερο απ’ ό,τι νόμιζε και κανείς δεν ξέρει πού θα τον βγάλει… Κι αυτή δεν είναι άλλη από τις καταγγελίες εις βάρος του FB, αλλά και του επίσης δικού του Instagram για υφέρποντα ρατσισμό στον μυελό των οστών τους – μ’ άλλα λόγια, στους ίδιους τους αλγορίθμους που κυβερνούν και ρυθμίζουν τα πάντα, στα κοινωνικά δίκτυα.

Σύμφωνα με τους καταγγέλοντες, στις λειτουργίες της μηχανικής μάθησης βάσει των οποίων «εκπαιδεύονται» σε σταθερή και αδιάλειπτη βάση οι αλγόριθμοι, δεν έχουν προβλεφθεί αντίμετρα και αντισταθμιστικά, ώστε να «προφυλάσσονται» από τις κάθε λογής διακρίσεις έναντι των λευκών χρηστών,  οι μαύροι, οι ισπανόφωνοι και αρκετές άλλες μειονότητες. Όπως έγραψε, πρόσφατα, και το καλά πληροφορημένο Bloomberg, ερευνητές και ακτιβιστές έχουν καταγράψει τα τελευταία χρόνια προβλήματα πόλωσης, ρατσισμού και διακρίσεων στα κοινωνικά δίκτυα, με πρώτο βεβαίως το Facebook που αξιοποιεί κατά κόρον Τεχνητή Νοημοσύνη και Μηχανική Μάθηση για να διαχειριστεί τα περίπου 2,5 δισεκατομμύρια καθημερινούς χρήστες της πλατφόρμας και να τους σερβίρει ανάλογες διαφημίσεις – προφανώς, γίνονται επιλογές και δεν φτάνουν όλες σε όλους…

Η συνήθης πρακτική του Μάρκου και των συνεργατών του ως τώρα, ήταν είτε να αδιαφορούν είτε να ψελλίζουν κάποιες παράξενες δικαιολογίες, προβάλλοντας υπέρμετρα τις εντυπωσιακές επιδόσεις του Facebook. Όμως, αυτή η τακτική μάλλον δεν αποδίδει πια -ιδιαίτερα μετά τη δολοφονία του George Floyd από αστυνομικούς στη Μινεάπολη της Μινεσότα, στις 25 Μαΐου, που σάρωσε με ταραχές και διαμαρτυρίες όλες τις μεγάλες αμερικανικές πόλεις και προκάλεσε τη δημιουργία του άτυπου πλην ισχυρού κινήματος “I cant breathe”. Οι αντιδράσεις και το μποϊκοτάζ του FB αυτή τη φορά ήταν εντονότερα, προκαλώντας με τη σειρά τους (το σύνηθες domino effect) την αντίδραση κάποιων από τους μεγαλύτερους διαφημιζόμενους στην αμερικανική αγορά (και μιλάμε για κολοσσούς, όπως οι Coca-Cola, Disney, McDonald’s και Starbucks) που ανέστειλαν μέχρι νεωτέρας τις διαφημίσεις τους, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό, από πλευράς εσόδων σε μια δύσκολη (λόγω πανδημίας) χρονική συγκυρία για το δίκτυο.

Εδώ, λοιπόν, μπαίνει ο φόβος του «Μάρκου» για το «θεριό», που λέγαμε στην αρχή, καθώς ο ιδρυτής του Facebook έκανε (άραγε, λίγο; πολύ; θα δείξει) πίσω και ανακοίνωσε πριν από λίγες ημέρες τη δημιουργία εσωτερικών ομάδων ελέγχου (equity & inclusion teams, τα αποκάλεσε) στα δυο υπό την ιδιοκτησία του κοινωνικά δίκτυα, οι οποίες θα μελετήσουν και θα προσπαθήσουν να δώσουν λύση σ’ αυτό το μείζον πρόβλημα. Κατ’ αρχάς θετική κίνηση – ακόμα και η παραδοχή ότι υπάρχει πρόβλημα είναι ένα πρώτο βήμα, όμως πόσο θα πάρει αυτό και σε ποιο βαθμό θα τα καταφέρουν, μένει να απαντηθεί.

Το θέμα, όπως λένε οι ειδήμονες, βρίσκεται στα δεδομένα που επεξεργάζονται τα συστήματα μηχανικής μάθησης, καθώς ισχύει μετ’ επιτάσεως πως «ό,τι δεδομένα δώσεις, τέτοια αποτελέσματα θα πάρεις» (εξ ου και η κλασική ρήση των developers, garbage in – garbage out, όσον αφορά στην πάντα κρίσιμη ποιότητα των δεδομένων… «αν δώσεις στη ‘μηχανή’ σκουπίδια, σκουπίδια θα πάρεις στο τέλος). Τα καλύτερα δεδομένα να δίνουν οι μειονότητες, μειονότητες θα παραμένουν, αριθμητικά τουλάχιστον. Χρειάζεται, λοιπόν, ένας συντελεστής βαρύτητας (;) για να προσφέρει την αναγκαία αντιστάθμιση και να αποκαθιστά τις ισορροπίες.

Ποιος θα είναι αυτός, όμως, και ποιος θα τον ορίσει; Trial and error ή «κολοκυθιά»; Οι ρατσιστικές και οι κάθε λογής εξτρεμιστικές ομάδες θα συνεχίσουν να ποστάρουν ή θα απαγορευτούν; Κι η έρμη ελευθερία του λόγου, που θα πάει να κρυφτεί, μετά; Πολλά τα προβλήματα που περιμένουν τη λύση τους… Άσε που εμένα κάτι μου λέει πως ο «Μάρκος» απλώς θέλει μ’ αυτή την καινούρια τακτική να κερδίσει πάλι χρόνο… Δεν καταφέραμε ακόμα να λύσουμε το πρόβλημα, είναι δύσκολο, αλλά θα το ξαναδούμε! Κι αύριο μέρα είναι…

Μοιραστείτε το άρθρο στα social media.

 

                

Published in Επωνύμως…
Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2020 14:15

Σε γνωρίζω από τη μάσκα

Όταν ο οικοδεσπότης σας ήταν μικρός, διάβαζε πότε - πότε το δημοφιλές εκείνη την εποχή (μιλάμε για βαθιά ‘60ς) περιοδικό «Μάσκα», με μεταφρασμένες αστυνομικές περιπέτειες και έντονη δράση. Πού να φανταζόταν ότι τόσα χρόνια μετά, χάρη σ’ ένα απροσδόκητο γύρισμα της μοίρας, θα γινόμασταν όλοι (και όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά διεθνώς) «μασκοφόροι»… Μην κοιτάτε που πολλοί απαξιούν να το κάνουν – στα ΜΜΜ ή σε κλειστούς χώρους, όπου υπάρχουν ταυτόχρονα πολλοί άνθρωποι πχ. σε καταστήματα σε ώρες αιχμής, είναι σωστό και φρόνιμο να φοράμε την μάσκα μας, διότι ο φόβος φυλάει τα έρμα, που λέγαν κι οι παλιοί, έστω κι αν κάποιοι παριστάνουν τους ατρόμητους…

Είτε έτσι είτε αλλιώς, η μάσκα ξαναμπήκε στη ζωή μας, όπως μπαίνουν και τόσες άλλες συσκευές και συνήθειες, χάρη στις έκτακτες συνθήκες που η πανδημία έχει φέρει στην καθημερινότητά μας, επιβάλλοντας αλλαγές που δεν είναι καθόλου λίγες… Διάβαζα τις προάλλες ένα σχόλιο στο Bloomberg, που όχι μόνο επιβεβαίωνε την αρχική μου εντύπωση, αλλά υπερθεμάτιζε κιόλας, λέγοντας πως όποιες επιχειρήσεις (γι’ αυτές μιλούσε κυρίως, αλλά φαντάζομαι ότι έχει εφαρμογή και σ’ άλλους χώρους) δεν ακολουθήσουν το ρεύμα και κάνουν «του κεφαλιού τους», καθυστερώντας έστω και για λίγους μήνες να εκσυγχρονιστούν, δεν έχουν πολλές ελπίδες να επιβιώσουν από αυτή την κρίση. Έδινε, μάλιστα, ως χαρακτηριστικό παράδειγμα την επιτακτική ανάγκη για τα κάθε λογής -φαγεία, να υιοθετήσουν όσο γίνεται πιο σύγχρονα συστήματα παραγγελιοληψίας, τώρα που η μακροημέρευσή τους εξαρτάται από την ταχύτητα και την ακρίβεια με την οποία ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των πελατών τους, οι οποίοι έχουν εξ ανάγκης στραφεί σε λύσεις take-away

Από την άλλη, για να επιστρέψουμε στις μάσκες και τις προφυλάξεις που πρέπει να παίρνουμε με τη βοήθεια τους, όποια κι αν είναι η μορφή τους, είμαι σίγουρος ότι κι εσείς θα έχετε παρατηρήσει το βαθμό συμμόρφωσης στα περισσότερα εστιατόρια ή στα ταξί που -διεθνώς, αλλά μάλλον όχι εδώ, ακόμα- ανάγκασε τους developers σε εξειδικευμένες εφαρμογές Τεχνητής Νοημοσύνης με αναγνώριση προσώπου, να τις τροποποιούν ώστε να επιτελούν το σκοπό τους ακόμα κι αν ο χρήστης φοράει μάσκα!

Το (αμερικάνικο, βεβαίως) σχόλιο έκανε κι άλλες ενδιαφέρουσες επισημάνσεις, όπως πχ. ότι η πανδημία ξανάφερε στο προσκήνιο τα μεγάλα, βαριά πλην αξιόπιστα desktop συστήματα, τώρα που -όπως όλα δείχνουν- θα δουλεύουμε περισσότερο από το σπίτι και πολλά εξαρτώνται από τις δυνατότητες του home office μας… Κάνει δε, την προφητεία πως όσο το πρόβλημα παραμένει, τόσο αυξάνουν οι πιθανότητες να δούμε συντομότερα εφαρμογές εικονικής και επαυξημένης πραγματικότητας (AR/VR) να καθιερώνονται ως καθημερινά εργαλεία στη δουλειά μας.  

Φυσικά, ο αντίλογος παραμένει πάντα ισχυρός: αν όλα αυτά τελειώσουν με το καλό, όταν βρεθούν εμβόλια και θεραπείες, θα ξαναγυρίσουμε σ’ εκείνα που ξέραμε! Χμμμ… ίσως και όχι. Μπορεί να έχουμε δει ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος, μπορεί να έχουμε «γλυκαθεί» και να μη θέλουμε αυτό το «πισωγύρισμα». Ένα καλό παράδειγμα που δίνει το ίδιο σχόλιο, σχετικά με τις αλλαγές που έρχονται για να μείνουν, είναι αυτό της γνωστής αλυσίδας Starbucks, που (αφού, αρχικά, έκλεισε όλα τα καταστήματά της στις περισσότερες χώρες) δείχνει να αλλάζει μοντέλο: στρέφεται περισσότερο στο ηλεκτρονικό εμπόριο και στα καταστήματα μόνο για αγορές (αυτή είναι η λύση που επέλεξε στην Κίνα) καταργώντας σταδιακά τα καθίσματα. Μάλιστα, η ηγεσία της εταιρίας ουσιαστικά επιβεβαίωσε αυτή τη νέα τάση, αποδίδοντάς την στην αλλαγή των προτιμήσεων και συνηθειών του κοινού…

Επισημαίνεται, πάντως, και μια πιο επικίνδυνη υφέρπουσα τάση, αυτή της συγκέντρωσης -με το επιχείρημα της προστασίας της δημόσιας υγείας- ολοένα περισσότερων προσωπικών δεδομένων από τους μεγάλους, τους ισχυρούς και τις κρατικές υπηρεσίες, η οποία -σε συνδυασμό με την κατ’ ανάγκη προσκόλλησή μας σε συσκευές και δίκτυα- δεν προμηνύει ευχάριστες εξελίξεις, τα επόμενα χρόνια, τουλάχιστον σε επίπεδο κοινωνίας, σχέσεων και διαφάνειας. Ειδικά το τελευταίο – είτε φοράμε είτε δεν φοράμε μάσκα…

 

Μοιραστείτε το άρθρο στα social media.

 

Published in Επωνύμως…

Και να πεις ότι δεν το ξέραμε… Από τις πρώτες κιόλας ημέρες της πανδημίας, από τις πρώτες εβδομάδες της εποχής του «σοκ και δέους», ήταν φως-φανάρι πως δεν θα ξεμπερδέψουμε εύκολα μ’ αυτόν τον δαίμονα, τον COVID-19, καθώς -πέρα από τη δική του επικινδυνότητα- έρχεται ζευγαράκι με την ύφεση… Εκεί που λέγαμε «δόξα τω Θεώ», με το ’20 να προχωράει για λίγους μήνες καλά, το γυρίσαμε με μιας στο αρνητικό πρόσημο και στο «βόηθα, Παναγιά»!

Όλα ήρθαν τα πάνω-κάτω στη ζωή και τα επαγγελματικά, πάνε καλιά τους οι στρατηγικές, τα πλάνα και τα σχέδια, το θέμα ήταν να γλυτώσουμε – και δεν είναι ακόμα σίγουρο ότι τα καταφέραμε… Μια μικρή ανάσα πήραμε -ημίχρονο είναι, ρε παιδιά, φωνάζουν οι επιστήμονες, μην χαλαρώνετε- κι αρχίσαμε μεμιάς όλα τα ανα--- πάμε για ανασυγκρότηση, για αναδιάταξη δυνάμεων, για αναδρομικά μέτρα, για ανάκαμψη… για… για…

Όλα είναι ακόμα ρευστά, όλα κινούνται σε ένα κλίμα αβεβαιότητας κι εκεί που δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει (όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά πανευρωπαϊκά και παγκόσμια), έρχεται μια έρευνα και σου λέει «μη σκιάζεστε, η ευρωπαϊκή αγορά θα τα πάει καλά, θα σημειώσει σχετικά γρήγορη ανάκαμψη από την ύφεση στην οποία πέρασε λόγω της πανδημίας…»  Μακάρι, αλλά η απορία παραμένει - πού και πώς;

Διαβάζοντας παρακάτω, βέβαια, βλέπεις πως αυτή τη θετική αύρα τη βγάζουν οι ίδιοι οι επικεφαλής -και μάλιστα σε ποσοστό 66%- των επιχειρήσεων (οι μεγαλύτερες της αγοράς, σε 15 χώρες και σε όλους τους βασικούς κλάδους, με έσοδα άνω των 500 εκ. $ ετησίως) που ρωτήθηκαν από την Accenture, για τις προβλέψεις τους σχετικά με την επόμενη ημέρα. Από τους κοντά 500 που συμμετείχαν, το 29% αναμένουν αρκετά γρήγορη ανάκαμψη στην Ευρώπη (σχήματος V), ενώ 37% αναμένουν μια πιο αργή, αλλά σταθερή ανάκαμψη (σχήματος U), μέσα στους επόμενους 12 μήνες.

Κι όπως θα περίμενε κανείς, ο κλάδος που εμφανίζεται περισσότερο αισιόδοξος (ας όψονται οι προσδοκίες για θεραπείες και εμβόλια) είναι εκείνος της Φαρμακευτικής / Βιοτεχνολογίας και Βιοεπιστημών, με Τηλεπικοινωνίες / ΜΜΕ και Ψυχαγωγία να ακολουθούν, αφήνοντας τρίτο τον κλάδο των Ασφαλειών και τελευταίους την αυτοκινητοβιομηχανία, τα ταξίδια και τις μεταφορές. Από πλευράς χωρών, μάλλον δεν αποτελεί έκπληξη ότι εκείνες που οι ερωτώμενοι θεωρούν ότι θα τα καταφέρουν πρώτες, είναι οι οικονομίες της Γερμανίας, των σκανδιναβικών χωρών και της Βρετανίας (really?), με Γαλλία, Ισπανία και Ιταλία να ακολουθούν.

Η ίδια αισιοδοξία εκφράζεται και για την ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης: 39% πιστεύουν ότι οι ευρωπαϊκές εταιρείες θα είναι πιο ανταγωνιστικές έναντι των αμερικανικών, συγκριτικά με την κατάσταση προ κρίσης, κι ακόμη περισσότεροι (43%) έναντι των κινεζικών. Κι αν το πρώτο ακούγεται λογικό, το δεύτερο μάλλον ηχεί παράξενα

Στην Accenture, πάντως, αυτή η αισιοδοξία για την οικονομική ανάκαμψη φαίνεται καλή κι ο πρόεδρός τους για την Ευρώπη θεωρεί ότι προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία να καλύψουν το χάσμα με Αμερικανούς και Ασιάτες. Όμως… «αν θα τα καταφέρουν, θα εξαρτηθεί από το πόσο εύστοχα θα μεταφράσουν την αισιοδοξία τους σε τολμηρές κινήσεις και πρωτοβουλίες. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι ότι οι Ευρωπαίοι επικεφαλής επιχειρήσεων παραμένουν υπερβολικά εξαρτημένοι από την κυβερνητική στήριξη, διατηρούν αμυντική στάση και υποεπενδύουν στην καινοτομία, την ώρα που ο παγκόσμιος ανταγωνισμός συνεχίζεται»… Και ο νοών νοείτω!

Η καλή εταιρία προτείνει, μάλιστα, και κάποια μέτρα που θα έπρεπε να πάρουν οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις για να κλείσει κάπως η «ψαλίδα». Ανάμεσά τους η αύξηση του ρυθμού και του εύρους του ψηφιακού μετασχηματισμού (που κάποιες ξεκίνησαν και δεν ολοκλήρωσαν, ενώ άλλες δεν πρόλαβαν καν να αρχίσουν), η δημιουργία νέων εμπειριών για ολοένα πιο υπεύθυνους καταναλωτές (πχ. οι αγοραστικές συνήθειες και συμπεριφορές πιθανόν να επηρεάζονται στο εξής ολοένα και περισσότερο από κοινωνικά και περιβαλλοντικά κριτήρια) και η αξιοποίηση της τεχνολογίας για την επανεφεύρεση του βιομηχανικού τομέα (που περιλαμβάνει ενδεχομένως επιστροφή της παραγωγής στα «πάτρια» εδάφη, αντί της εξάρτησης από τις μακρινές ασιατικές χώρες, με παράλληλη αξιοποίηση προηγμένων ψηφιακών τεχνολογιών).

Μ’ άλλα λόγια, τα παθήματα καλό είναι να γίνουν μαθήματα, για να πιάσει τόπο η αισιοδοξία. Κι ας μην τη συμμερίζομαι εγώ, στον ίδιο βαθμό με τους προ-απαντήσαντες…

 

Μοιραστείτε το άρθρο στα social media.

 

Published in Επωνύμως…
Παρασκευή, 03 Ιουλίου 2020 09:20

Μάθε τέχνη κι άστηνε…

Το ‘χουμε πει και το ‘χουμε μολογήσει κι όποιος δεν το κατάλαβε, κακό του κεφαλιού του: οι μεγαλύτεροι από εμάς (σαν τον υπογράφοντα) ως τώρα αλλάζαμε αφεντικά, κάνοντας λίγο ως πολύ την ίδια δουλειά: μηχανικός, γιατρός, δικηγόρος, τεχνίτης, δημοσιογράφος, μουσικός ή ό,τι άλλο. Τα παιδιά μας, θα αλλάζουν επαγγέλματα. Κι αν πιστέψουμε κάποιες παλιότερες προφητείες, όχι ένα ή δύο. Στη διάρκεια του βίου τους, θα αλλάξουν επτά με οκτώ διαφορετικά επαγγέλματα. Στα οποία, βεβαίως, πρέπει να εκπαιδευτούν και να αποκτήσουν την ανάλογη τεχνογνωσία, ώστε και καλά τη δουλειά τους να κάνουν και αρκετά χρόνια να τους κρατήσει - να «φτουρήσει», που έλεγε κι η σοφή γιαγιά μου – εξ ου η ανάγκη για τη «δια βίου μάθηση», στην οποία έχουμε και παλιότερα αναφερθεί.

Γιατί αυτή η «πτητικότητα»; θα ρωτήσετε με το δίκιο σας. Γιατί όλα αλλάζουν γύρω μας με ταχύτατους ρυθμούς και οι αναδυόμενες τεχνολογίες (που συνεχίζουν να αναδύονται, παρουσιάζοντάς μας συνεχώς καινούριες, πιο πολύπλοκες όψεις και εφαρμογές τους) παίζουν και θα εξακολουθήσουν να παίζουν το ρόλο του καταλύτη σ’ αυτή τη ραγδαία εξελισσόμενη κατάσταση. Η οποία μεταβάλλεται τόσο γρήγορα, ώστε να μην έχει πια πολύ νόημα η «κλασική» ερώτηση που κάναμε παλιότερα στα παιδάκια, «τι θέλεις να γίνεις, άμα μεγαλώσεις;» Ακόμα κι αν έχει κάπου κλίση, ακόμα κι αν έχει αποφασίσει τι θα γίνει (εκτός από ποδοσφαιριστής ή τραγουδίστρια, ας όψεται η τηλεόραση) δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι το επάγγελμα θα είναι εκεί, να τον ή την περιμένει, σε κάμποσα χρόνια, όσο ταλέντο και θέληση αν έχει…

Βεβαίως, η 3η Βιομηχανική Επανάσταση στο κλείσιμό της και η 4η στην αυγή της, δεν είναι άμοιρες ευθυνών… Η Τεχνητή Νοημοσύνη με όλα τα συμπαρομαρτούντα (κι ας μείνουμε για την ώρα στα σπουδαιότερα, τη Μηχανική Μάθηση, τα ρομποτικά συστήματα, τους αυτοματισμούς, τα analytics των μεγάλων δεδομένων) αλλάζει ό,τι ακουμπάει και ακουμπάει σχεδόν τα πάντα. Ολόκληροι κλάδοι «μαραίνονται» σχεδόν από τη μια μέρα στην άλλη με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τους εργαζομένους τους, που πρέπει είτε να προσαρμοστούν στην νέα πραγματικότητα και να μάθουν τα «νέα κόλπα» στον ίδιο χώρο, είτε να αλλάξουν και να γίνουν κάτι άλλο - αν τους παίρνει και ηλικιακά, βέβαια, γιατί ο «ρατσισμός της ηλικίας» εξακολουθεί να είναι μια από τις μεγαλύτερες απειλές, για όλους τους -ήντα και κάτι… Όμως, τι άλλο να γίνουν;

Έπεσε πρόσφατα στα χέρια μου ένα άρθρο -ούτε καν φετινό, περσινό ήταν- που περιέγραφε μερικά από τα «επαγγέλματα του μέλλοντος». Του έριξα μια ματιά, με τράβηξαν και οι τίτλοι – στην αρχή γέλασα, μετά το σκέφτηκα, πιο μετά ανησύχησα: το άρθρο ανέφερε κάμποσες δεκάδες τέτοια επαγγέλματα και τα περισσότερα από αυτά ένα γούρλωμα των ματιών, μαζί μ’ ένα ειρωνικό χαμόγελο, όσο να ‘ναι το προκαλούσαν… Εκεί που το χαμόγελο «πάγωσε» όμως, ήταν με τα αποτελέσματα μιας σχετικής έρευνας που «μοίραζε» τα σημερινά επαγγέλματα ως προς την επικινδυνότητά τους σε σχέση με τη επίδραση των αυτοματισμών: πχ. αν οι μηχανές μπορούν σήμερα να κάνουν το 70% ή και περισσότερο όσων μπορεί να κάνει ο άνθρωπος, το επάγγελμά του θεωρείται υψηλού κινδύνου, από 30% ως 70% μεσαίου και κάτω από 30% χαμηλού κινδύνου. Η περσινή εκτίμηση, στις ΗΠΑ, έδινε 25% των επαγγελμάτων να είναι στην επικίνδυνη, 35% στην μεσαία και 40% στη χαμηλή ζώνη κινδύνου.

Μεγαλύτερο ενδιαφέρον, βεβαίως, είχε η παράθεση των νέων επαγγελμάτων στα οποία θα κληθούν να θητεύσουν τα παιδιά μας. Αναφέρω μερικά, για να εκπλαγείτε κι εσείς: Data detective (αυτό έχει ήδη ξεκινήσει), Ethical Sourcing Officer (σύμβουλος εφαρμογής κανόνων ηθικής), Master of Edge Computing (ε, ναι…), Fitness Commitment Counselor (δείτε το σαν τη μετεξέλιξη του personal trainer), AI-Assisted Healthcare Technician (ομοίως του νοσηλευτή), Cyber City Analyst (γιατί και οι «έξυπνες» πόλεις θέλουν τον αναλυτή τους), Man – machine teaming manager (κι οι καλές συνέργειες θέλουν τον «προξενητή» τους), Digital Tailor (ο σύγχρονος ράφτης είναι ψηφιακός – πολύ περισσότερο μετά την πανδημία), Virtual Store Sherpa (ο μελλοντικός πωλητής – αν δεν αντικατασταθεί κι αυτός από ένα ρομπότ, ή έστω humanoid), Personal Memory Curator (δημιουργός εικονικών σκηνών από το παρελθόν μας…) και… Head of Machine Personality Design (γιατί και οι μηχανές μπορούν -και ίσως πρέπει- να έχουν την προσωπικότητά τους)…

Το καλό που σας θέλω, ετοιμαστείτε! Γιατί, όπως έλεγε κι εκείνο το παλιό, γνωστό σύνθημα… The future is now!

 

Μοιραστείτε το άρθρο στα social media.

Published in Επωνύμως…
Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2020 09:11

Έλα… 5G εκεί; Μ’ ακούς;

Έρχεται… θα έλθει… ετοιμαστείτε… έφτασε… είναι εδώ! Αυτό φταίει για τον κορωνοϊό, ακούστε που σας λέω… Λες κουταμάρες, αυτό θα μας σώσει! Και η κουβέντα καλά κρατεί… «Πέτρα του σκανδάλου», τι άλλο, το 5G, που το φθινόπωρο θα «συναντήσει» το φάσμα του στην Ελλάδα και κάποια στιγμή μέσα στο 2021 (την άνοιξη; το καλοκαίρι; Κύριος οίδε) θα κάνει την εμπορική εμφάνισή του στη χώρα μας.

Μέχρι τότε, όμως, πρέπει να τρέξει ακόμα πολύ νερό στο αυλάκι, για να «ξεπλύνει» τα υπαρκτά προβλήματα (τεχνικά και μη), τις αντιστάσεις από τους θεωρητικά και πρακτικά αντιδρώντες, αλλά και τη «γνήσια» παραπληροφόρηση στο πλαίσιο της οποίας του αποδίδουν σχεδόν τις επτά πληγές του Φαραώ, από την αύξηση της υπογεννητικότητας και την ενόχληση των αποδημητικών πτηνών ως τους μακροπρόθεσμα σημαντικούς κινδύνους για την υγεία μας, αλλά και το περιβάλλον – εξ ου οι εμπρησμοί κεραιών και εγκαταστάσεων, αλλά και κάποιες επιθέσεις εναντίον προσωπικού τηλεπικοινωνιακών παρόχων – ευτυχώς, όχι ακόμα στα μέρη μας…

Βεβαίως, οι «λογικές» φωνές δεν παύουν να επισημαίνουν πως -ειδικά μετά τα όσα τραβήξαμε, τραβάμε και θα τραβήξουμε στο εγγύς μέλλον, λόγω της πανδημίας- το 5G θα μπορούσε κάλλιστα να παίξει (τουλάχιστον, έτσι λένε οι επαΐοντες) το ρόλο του επιταχυντή και του enabler (σε άπταιστα ελληνικά) που τόσο έχουμε ανάγκη, ώστε να σταθεί το σύστημα και πάλι στα πόδια του, στο δρόμο προς την ανάκαμψη, έπειτα από την περίοδο της ύφεσης που ήδη ξεκίνησε και σίγουρα θα μας ταλαιπωρήσει τα επόμενα δυο-τρία χρόνια…

Τονίζουν, μάλιστα, πως αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για την Ευρώπη (κοιτίδα, ας μην ξεχνάμε, και πρωτοπόρος στην κινητή τηλεφωνία, κατά την πρώτη και δεύτερη περίοδό της), που με λίγη προσπάθεια θα μπορούσε να αποκτήσει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα και να διεκδικήσει πάλι πρωταγωνιστικό ρόλο στη νέα και πολλά υποσχόμενη εποχή των κινητών τηλεπικοινωνιών, με οικονομικές, κοινωνικές και γεωστρατηγικές προεκτάσεις.

Αυτά, σε γενικές γραμμές, ήταν και τα βασικά συμπεράσματα της δικτυακής συζήτησης που οργάνωσε πρόσφατα ο GSM Association (διοργανωτής του MWC και όχι μόνο) σε συνεργασία με τον ΕΤΝΟ (την ευρωπαϊκή οργάνωση των τηλεπικοινωνιακών παρόχων), με τη συμμετοχή εκπροσώπων από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωκοινοβούλιο και με αφορμή -προφανώς- τις θεωρίες συνωμοσίας που πυκνώνουν λόγω άγνοιας και προκατάληψης, σχετικά με το 5G και τις όποιες επιπτώσεις του, με κορυφαία το ότι συνδέεται (πώς, άραγε;) ακόμα και με την εμφάνιση και εξάπλωση του COVID-19.

Από τις πολλές εισηγήσεις, αξίζει να αναφερθεί εκείνη της γενικής διευθύντριας του ΕΤΝΟ, Lise Fuhr, η οποία υποστήριξε πως το 5G θα μπορούσε να προσδώσει στην κοινωνία και την οικονομία της «γηραιάς ηπείρου» ένα καινοτόμο χαρακτήρα ανάλογο του Silicon Valley, χάρη στην αξιοποίηση της «έξυπνης συνδεσιμότητας» για όλους - μ’ άλλα λόγια, να συμβάλει στον εκδημοκρατισμό της πρόσβασης στο Internet, που παραμένει το μεγάλο ζητούμενο ιδιαίτερα στη μετά-COVID εποχή της «κοινωνικής απόστασης», όπου η τηλε-εργασία και οι τηλε-υπηρεσίες μάλλον εξελίσσονται σε μέρος της καθημερινότητας όλων μας…

Άλλες, πιο πρακτικές, φωνές ζήτησαν ενημέρωση σε βάθος των τοπικών αρχών, στο βαθμό που μπορούν να επηρεάσουν τους συμπολίτες τους, σχετικά με την ανυπαρξία κινδύνων, ώστε να έχουν έτοιμες απαντήσεις απέναντι στα λεγόμενα των αντιδρώντων, παράλληλα με την πρόσφατη  δημιουργία του (χρήσιμου!) Digital Media Observatory εκ μέρους της Επιτροπής, που θα επισημαίνει τις απόπειρες παραπληροφόρησης. Η δικτυακή συζήτηση ολοκληρώθηκε με ένα ακόμα πάνελ, αυτή τη φορά γιατρών και μηχανικών, οι οποίοι παρέθεσαν στοιχεία και αποτελέσματα ερευνών σχετικά με τον (πρακτικά αμελητέο, όπως τόνισαν) βαθμό επικινδυνότητας από τη χρήση των σημερινών 4G κινητών τηλεφώνων, που θα διατηρηθεί και στο 5G, σημειώνοντας πάντως ότι οι μετρήσεις συνεχίζονται.

Γιατί, καλό είναι να είμαστε ειλικρινείς -τουλάχιστον, μεταξύ μας: κανείς δεν ξέρει στην πραγματικότητα ποιοι είναι μακροπρόθεσμα, στα 20 και 30 χρόνια, οι κίνδυνοι από τη χρήση (κι ας μη μιλήσουμε για την κατάχρηση, μερικές φορές) των κινητών τηλεφώνων, γιατί απλούστατα δεν έχουν περάσει τόσα χρόνια, ώστε να έχουμε καταγεγραμμένα στοιχεία… Άλλωστε, οι μεγάλοι κατασκευαστές είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί και δεν καταστρατηγούν τα όρια ακτινοβολίας που θέτουν οι υπηρεσίες ελέγχου. Κι αν, καμιά φορά, ξεφύγει κάποια μικρότερη κατασκευάστρια (όπως συνέβη πρόσφατα, με μια συσκευή της LEAGOO), τότε η επέμβαση και η ανάκληση είναι άμεση και πανευρωπαϊκή. Δικαίως, λοιπόν, ανακράζουμε: 5G μ’ ακούς;

 

Μοιραστείτε το άρθρο στα social media

 

Published in Επωνύμως…
Σελίδα 1 από 7

Ακολουθήστε μας στο Facebook

Κόμβος πληροφόρησης για θέματα και εφαρμογές που αφορούν στις ψηφιακές τεχνολογίες και το Ηλεκτρονικό Επιχειρείν.

 

Newsletter

Εγγραφείτε στο εβδομαδιαίο Newsletter για να λαμβάνετε τα πιο hot άρθρα στο email σας!