Κακά ξεμπερδέματα μου φαίνεται ότι θα έχουμε, όσο συνεχίζουμε να μπαίνουμε στην εποχή της νέας κανονικότητας κουβαλώντας τα μυαλά της παλιάς... Κι όπως όλα δείχνουν, αυτό είναι κάτι που συμβαίνει πλέον όλο και πιο συχνά στους χώρους εργασίας -  τον τομέα όπου οι ανατροπές λόγω της αναγκαστικής, με αφορμή την πανδημία, μεταβολής του τόπου και του τρόπου που εργαζόμαστε, είναι μεγαλύτερες.

Από πού να ξεκινήσεις και πού να τελειώσεις… Αρχικά, η όποια ομοιομορφία που υπήρχε παλιά στην αγορά, σήμερα έχει χαθεί. Ανάλογα με τον κλάδο και την  επικινδυνότητά του απέναντι στον κορωνοϊό, αλλά και ανάλογα με την κατάσταση που επικρατεί σε κάθε χώρα, αλλού λειτουργούν οργανισμοί και επιχειρήσεις (έστω και με τη λήψη των μέτρων ασφαλείας που επιβάλλει η πανδημία) κι αλλού όχι… Που σημαίνει ότι άλλοι έχουν επιστρέψει στους χώρους δουλειάς κι άλλοι συνεχίζουν να εργάζονται από το σπίτι.

Όσοι επέστρεψαν (συχνά, έπειτα από κάμποσους μήνες απουσίας) νιώθουν -όπως διαβάζουμε στον διεθνή Τύπο- το ίδιο άβολα, όπως όταν ξεκινούσαν να δουλεύουν στο σπίτι.. Η κοινή επωδός είναι -Μα, τι κάνω εγώ εδώ, τώρα; και δικαιολογημένα αφού όλη αυτή την περίοδο είδαν στην πράξη ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος, πολύ διαφορετικός, για να καταλήξουν στο ίδιο (ή όχι πολύ διαφορετικό) αποτέλεσμα, από πλευράς παραγωγικότητας. Τα σχόλια που διαβάσαμε θέλουν πολλούς απ‘ όσους επιστρέφουν να μελαγχολούν, μετά τη χαρά της πρώτης-δεύτερης ημέρας και της συνάντησης με συναδέλφους live και όχι μέσω οθόνης, ίσως σε βαθμό ανάλογο της μελαγχολίας που είχαν έπειτα από ημέρες και εβδομάδες εγκλεισμού…

Άσε που μετά τις πρώτες χαρές, μπορεί να έρθουν και οι πρώτες αναταράξεις… Γιατί, αν οι εργαζόμενοι κατάλαβαν πως μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους αλλιώς, το ίδιο πιθανότατα κατάλαβαν και οι εργοδότες, που υποχρεώθηκαν σχεδόν εν μια νυκτί να αλλάξουν -με την καταλυτική βοήθεια της ψηφιακής τεχνολογίας- δομές και διαδικασίες ώστε να συνεχιστεί η λειτουργία του οργανισμού ή της επιχείρησης. Οι αλλαγές και οι μετακινήσεις, οι αναδιαρθρώσεις και οι μεταβολές (όπως πχ. αυτές που συνοδεύουν τη μετάβαση στο cloud) αργά ή γρήγορα θα ταράξουν τα νερά και την ηρεμία των εργαζομένων. Πολλοί μπορεί να το δουν ως ευκαιρία για πρόοδο και ανάπτυξη, αλλά σίγουρα αρκετοί είναι κι εκείνοι που θα δυσαρεστηθούν, ειδικά αν ανήκουν σ΄ αυτούς (τα παλιά μυαλά, που λέγαμε στην αρχή) που -λόγω των αλλαγών και της δικής τους αδυναμίας να ακολουθήσουν- θα τους «φάει η μαρμάγκα».

Πρόσφατη παγκόσμια μελέτη του Institute for Business Value της IBM έδειξε πως ένας στους τέσσερις εργοδότες σκοπεύει να προχωρήσει σε «προσθαφαιρέσεις» προσωπικού μέσα στο χρόνο, υπακούοντας στα κελεύσματα των καιρών, με αλλαγές στη σύνθεση του εργατικού δυναμικού και παράλληλη μείωση του μέσου όρου ηλικίας στον οργανισμό ή την επιχείρηση. Σε τέτοιους δύσκολους καιρούς, προσφορά και μάλιστα με αναβαθμισμένα προσόντα υπάρχει μεγάλη στην αγορά εργασίας…

Υπάρχουν, όμως, κι εκείνοι οι εργαζόμενοι που βρήκαν καλύτερο τον νέο τρόπο εργασίας και κατάφεραν να πείσουν τους εργοδότες τους (αρκετοί, ανάλογα με το είδος και τις απαιτήσεις της δουλειάς, δεν θέλουν ιδιαίτερη προσπάθεια…) να συνεχίσουν πάνω στο ίδιο μοντέλο, της δουλειάς από το σπίτι, άντε και μια ιδέα πιο «υβριδικό», δηλαδή, με σποραδικές εμφανίσεις στον χώρο δουλειάς – που περισσότερο με hub συνάντησης θα αρχίσει να μοιάζει τα επόμενα χρόνια. Γι’ αυτούς τα μαντάτα είναι πως -με δεδομένη την έκρηξη του κυβερνοεγκλήματος, καθότι ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται-  μάλλον θα υποχρεωθούν σε κάποια αναβάθμιση του εξοπλισμού και του λογισμικού τους, δαπάναις της επιχείρησης ή του οργανισμού.

Μάλιστα, παίζει δυνατά (σύμφωνα με όσα διαβάσαμε στον αγγλικό Τύπο) το σενάριο ανάθεσης με SLAs και όλες τις αναγκαίες δικλίδες ασφαλείας σε τηλεπικοινωνιακούς παρόχους συμβολαίων για managed home-working services με κατευθείαν συνδέσεις από τις κατοικίες των εργαζομένων στις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς. Αλλά, ας μην πάμε μακριά: κι από την Αθήνα τα νέα, όσον αφορά στη νομοθετική κατοχύρωση της τηλε-εργασίας που τώρα προετοιμάζεται, περιλαμβάνουν και αναφορά σ’ αυτό το φλέγον θέμα. Συγκεκριμένα, τονίζεται ότι «Ο προϊστάμενος του τηλε-εργαζομένου λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα προκειμένου να πραγματοποιεί συναντήσεις με τους συναδέλφους σε τακτικά διαστήματα μέσω τηλεδιάσκεψης, καθώς και να έχει πρόσβαση σε όλες τις σχετικές πληροφορίες. Επίσης, η υπηρεσία είναι υποχρεωμένη να παρέχει στους εργαζομένους τον εξοπλισμό που απαιτείται, την εγκατάσταση και τη συντήρησή του». Ευρώπη, γίναμε!

 

Μοιραστείτε το άρθρο

 

 

Published in Επωνύμως…

Αργά ή γρήγορα, θα γινόταν – κάποια στιγμή, θα έφτανε ο κόμπος (ένας από τους πολλούς, τουλάχιστον) στο χτένι και θα είχαμε την πρώτη εμπλοκή… Τι μας τσαμπουνάει τούτος με κόμπους και χτένια, ίσως αναρωτιέστε. Προφανώς, αξιοποιώ τις αγαπημένες μου μεταφορές και παροιμίες, για να θέσω τον δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων, με αφορμή την εμπλοκή των τελευταίων ημερών στη μακρινή Αυστραλία, στην οποία πρωταγωνιστούν η εκεί κυβέρνηση και δυο εξέχοντα μέλη της φοβερής τετράδας των GAFA (Google – Apple – Facebook – Amazon, η πρώτη και η τρίτη στην περίπτωσή μας) που είτε αμέσως είτε εμμέσως ελέγχουν με μονοπωλιακό τρόπο μέγα πλήθος κλάδων και τομέων, όπως και των δικών μας δραστηριοτήτων σ’ αυτούς.

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, όλοι γνωρίζουμε και κανείς δεν πρόκειται να το αμφισβητήσει ότι εκατομμύρια χρήστες (και σίγουρα η συντριπτική πλειοψηφία των νεότερων σε ηλικία) ενημερώνεται κυρίως από το Internet και μάλιστα όχι τόσο από τις ιστοσελίδες των ΜΜΕ, αλλά από τα κοινωνικά δίκτυα. Τα τελευταία (με προεξάρχον, φυσικά, το Facebook) «αξιοποιούν» επί δεκαετίες το έτοιμο περιεχόμενο, χωρίς να αποδίδουν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, ούτε από δεοντολογικής αλλά ούτε κι από οικονομικής πλευράς. Μ’ άλλα λόγια, το χρησιμοποιούν, αλλά δεν το πληρώνουν κι αυτό ήταν παραδοσιακά σημείο τριβής ανάμεσα στους εκδότες, από τη μια πλευρά, και του δίδυμου FB και Google, από την άλλη. Κάπου στη μέση, έμπαινε και το θέμα της διαφήμισης, την οποία ελέγχουν απολύτως οι δυο εταιρίες με όλο το συναφές κύκλωμα, αφήνοντας κάτι σαν «αποφάγια» για τους υπολοίπους…

Αρκετές χώρες έχουν επικρίνει αυτές τις πρακτικές, απειλώντας με μέτρα και κυρώσεις (ευρύτερα, μάλιστα, καθώς ειδικά στην Ευρώπη οι συγκρούσεις σε συνδυασμό με την ελλιπή ή μη εφαρμογή του κανονισμού GDPR, έχουν συνοδευτεί από τα πρώτα «χοντρά» πρόστιμα, με τη Γαλλία να πρωτοστατεί), αλλά το «μπαμ» έγινε στην Αυστραλία. Η κυβέρνηση της Καμπέρα το είπε και το έκανε, ζητώντας με νόμο (κώδικα, όπως το λένε εκεί) από τις δυο εταιρίες να τα βρουν σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο με τα media της χώρας, όσον αφορά στην καταβολή κάποιων ποσών, αλλιώς να πάνε στη διαιτησία για να λυθεί το πρόβλημα.

Κι ενώ στην αρχή όλες οι πλευρές έδειχναν για μήνες την απροθυμία τους και τα «δόντια» τους ανταλλάσσοντας απειλές, πρόσφατα το μέτωπο διασπάστηκε (ο Άγιος και η φοβέρα του τίτλου): η μεν Google άρχισε να ανακοινώνει τη μια συμφωνία μετά την άλλη με τα media της Αυστραλίας, με σημαντικότερες βεβαίως εκείνες με τη News Corporation και τη Seven West Media, στον πολυεθνικό όμιλο ΜΜΕ του Ρούπερτ Μέρντοχ, ενώ το Facebook απλώς «τράβηξε την πρίζα», αυτή την εβδομάδα, κόβοντας την πρόσβαση σε τέτοιου είδους περιεχόμενο, κίνηση η οποία προκάλεσε σοκ και δέος, ξεσηκώνοντας τσουνάμι διαμαρτυριών. Ως τη στιγμή που γράφονται τούτες οι γραμμές, το πρόβλημα δεν έχει λυθεί – οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται, αλλά η υποχώρηση δεν είναι εύκολη για καμία πλευρά.

Βλέπετε, το αποτέλεσμα της κόντρας στην Αυστραλία θα επηρεάσει ανάλογες καταστάσεις και σε άλλες χώρες: στη Γαλλία, η Google μάλλον καταλήγει σε συμφωνία  - πλαίσιο με τους εκδότες, στις ΗΠΑ το Facebook έχει κάνει κάτι αντίστοιχο με μερικά μεγάλα ονόματα (τις Wall Street Journal, Washington Post, USA Today), όμως η Google τα «έσπασε» στην Ισπανία, κλείνοντας το ειδησεογραφικό σκέλος της. Ίσως ρωτήσετε και με το δίκιο σας τι μας ενδιαφέρουν εμάς όλες αυτές οι «κοκορομαχίες» - στον κόσμο των επιχειρήσεων δεν είναι κάτι ασυνήθιστο. Άμεσα, ίσως όχι, αλλά έμμεσα ναι – από τη μια πλευρά, δεν είναι ιδιαίτερα υγιές λίγα μονοπώλια να ελέγχουν σχεδόν τα πάντα και να «απομυζούν» όλο και περισσότερο (εις βάρος άλλων) τον «χυμό» των χρηστών, επεκτείνοντας την αυτοκρατορία τους και κάνοντας μ’ αυτό τον τρόπο κάποιες αντίθετες φωνές να σιγήσουν.

Από την άλλη, όσο κι αν ακούγεται δύσκολο, κάποια από αυτά τα χρήματα που ίσως καταλήξουν στα ΜΜΕ απανταχού της Γης (τα περίφημα new revenue streams, που περιμένουν πώς και πώς οι εκδότες) μπορούν να ξεπληρώσουν χρέη, να αξιοποιηθούν στην ανανέωση παλαιού εξοπλισμού, να χρησιμοποιηθούν ως «μαγιά» για νέα εγχειρήματα, να φτάσουν στις τσέπες από καιρό απλήρωτων δημοσιογράφων… Λες να γίνει κάτι τέτοιο; Cross my fingers!        

 

Μοιραστείτε το άρθρο

 

 

 

Published in Επωνύμως…

Τώρα, βέβαια, εσύ φίλε αναγνώστη μπορεί να γελάς -αν δεν σιγοτραγουδάς κιόλας, βάζοντας αντί για το ‘γραφείο’, το ‘βενζινάδικο’, που λέει ο κανονικός στίχος του αγαπημένου άσματος- όμως, το θέμα είναι πια σοβαρό και γίνεται ολοένα σοβαρότερο, όσο η πανδημία συνεχίζει να μας κρατάει εγκλωβισμένους και να μας απομακρύνει όχι μόνο από τον τόπο, αλλά κι από τον τρόπο δουλειάς που ξέραμε και ακολουθούσαμε ως σήμερα. Και, οφείλω να το παραδεχτώ, ο τίτλος της στήλης είναι ήδη… ξεπερασμένος: προφανώς μπορώ πια να ‘χω το γραφείο μου στο σύννεφο, στο cloud – αυτό, άλλωστε, κάνω τους δώδεκα τελευταίους μήνες του εγκλεισμού. Και μάλλον θα συνεχίσω στο εξής, καθώς η αλλαγή παραδείγματος (το paradigm shift της διεθνούς ορολογίας) εδραιώνεται και ριζώνει μέρα με τη μέρα, τόσο σε ατομικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο κοινωνίας…

Καθημερινά διαβάζουμε πως πότε μια πολυεθνική, πότε ένας διεθνής οργανισμός, πότε μια τοπική επιχείρηση αποφασίζουν να «διαβούν τον Ρουβίκωνα» και να υιοθετήσουν όχι μόνο βραχυπρόθεσμα, όσο κρατάει η πανδημία, αλλά μακροπρόθεσμα, μετά τη λήξη της (αμήν και πότε…) τον αποκεντρωμένο τρόπο εργασίας. Κι απ’ ό,τι φαίνεται, η αποκέντρωση (που τη βλέπουμε, επίσης, σε μεγάλο βαθμό στην οικονομία – το decentralization αρχίζει πλέον να γίνεται θεσμός, ευρύτερα) δεν είναι μονάχα ανάγκη της εποχής, αλλά τάση που πάει να γίνει καθεστώς! Το αποδεικνύουν οι μεγάλες ανατροπές στον χώρο του real estate (όχι τόσο στην Ευρώπη και πολύ περισσότερο στην Ελλάδα, όσο στις ΗΠΑ και την Ασία, για την ώρα), όπου οι «έδρες» και οι μεγάλες εγκαταστάσεις των επιχειρήσεων πλέον συρρικνώνονται, στο πλαίσιο της αποκέντρωσης και της επιλογής για δουλειά από το σπίτι. Βεβαίως, δεν εξαϋλώνονται – τουλάχιστον, όχι ακόμα…

«Κάποια» γραφεία και «κάποιοι» χώροι θα συνεχίσουν να υπάρχουν, αλλά ο ρόλος τους θα είναι περισσότερο εκείνος του κόμβου, του hub, του «αγκυροβολίου», της σταθερής τοποθεσίας μιας επιχείρησης, όπου θα γίνονται συμβούλια και βασικές παρουσιάσεις, θα είναι το σημείο επαφής των στελεχών τις λίγες φορές που χρειάζεται διά ζώσης επαφή, θα παίζουν το ρόλο της βιτρίνας και του show-room, αν η φύση των προϊόντων και των υπηρεσιών δικαιολογεί κάτι τέτοιο. Και, βέβαια, θα προσφέρουν την απαραίτητη «άπλα» (το open plan βρίσκει, επιτέλους, την δικαίωσή του, αν και κάποιες εξαιρέσεις σίγουρα θα υπάρχουν) κι όλα εκείνα που επιβάλλονται ως εκ των ων ουκ άνευ, οι υγειονομικές συνθήκες τις οποίες θα πρέπει να τηρούμε ευλαβικά την εποχή της «νέας κανονικότητας», καθότι τα παθήματα, γίνονται μαθήματα – κανείς δεν θα θέλει να ξαναζήσει όσα ζήσαμε, κι ας δούλεψαν όλα αυτά στην πράξη ως καταλύτης και επιταχυντής για τον ψηφιακό μετασχηματισμό του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, ευνοώντας την αλλαγή σκηνικού και το πέρασμα στην ανάπτυξη!

Δεν είναι λίγες, λοιπόν, αν κρίνουμε από τα δημοσιεύματα στον διεθνή Τύπο, οι μεγάλες επιχειρήσεις που απο-επενδύουν σε κτήρια και εγκαταστάσεις, επενδύοντας ταυτόχρονα σε συστήματα τηλε-εργασίας, σε αυτοματισμούς όπου αυτό είναι εφικτό, σε εύχρηστες πλατφόρμες συνεργασίας, σε εκπαιδευτικά προγράμματα πάνω στις νέες (απαιτητές εδώ και τώρα) δεξιότητες, αλλά βεβαίως και σε πιο αποτελεσματικά συστήματα ασφαλείας, καθώς στο πλαίσιο της απομακρυσμένης εργασίας, οι «κερκόπορτες» είναι πολλές και πρέπει να σφαλιστούν, αν στο εξής σκοπεύουμε να ακολουθήσουμε τον νέο τρόπο εργασίας…

Ο ορισμός του γραφείου, όπως όλα δείχνουν, πρέπει να ξαναγραφτεί βάσει των νέων αναγκών και προδιαγραφών, σύμφωνα με τα παραπάνω – όπως πρέπει να καταλογογραφηθούν τα νέα συστατικά του, τα εργαλεία που θα «γεφυρώσουν» τον παλιό με τον νέο τρόπο δουλειάς, θα διευκολύνουν το πέρασμα από την προηγούμενη στη νεότερη κατάσταση, εδώ και χθες: Πρόσφατη αμερικανική μελέτη (της Upwork, για όσους θέλουν να το ψάξουν περισσότερο) έδειξε ότι το 27% του εργατικού δυναμικού της χώρας θα εργάζεται εξ αποστάσεως ως τα τέλη του χρόνου και ότι περίπου 20 εκατομ. έχουν ήδη εγκαταλείψει τις μεγάλες πόλεις ή πρόκειται να το κάνουν φέτος…

Φυσικά, τόσο σοβαρές αλλαγές δεν μπορούν να γίνουν από τη μια μέρα στην άλλη, όσο κι αν πιέζουν οι καταστάσεις, λόγω της πανδημίας. Θα χρειαστεί καιρός – όμως, το μεταβατικό στάδιο έχει ήδη ξεκινήσει, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία γι’ αυτό… Η ανθρώπινη παρουσία μου (και μας) λείπει, δεν αντικαθίσταται εύκολα από την ψηφιακή ευκολία, αλλά κάποια λύση θα βρεθεί και γι’ αυτό, να είστε σίγουροι. Το γραφείο στο σύννεφο είναι ένα πρώτο βήμα…

 

Μοιραστείτε το άρθρο

 

 

Published in Επωνύμως…

Τώρα που μπήκαμε στον δεύτερο μήνα του χρόνου και «έκατσε η σκόνη» από τις αναδρομές και τις προβλέψεις, τους απολογισμούς γι’ αυτά που πέρασαν και τις μαντείες γι’ αυτά που θα έλθουν, ίσως είναι ώριμη πια η στιγμή να συζητήσουμε (τρόπος του λέγειν, βεβαίως - εγώ τα γράφω, εσείς τα διαβάζετε…) για τα τρία καλά της μοίρας μας. Τους τρεις πιο κρίσιμους τομείς στους οποίους πρέπει να δώσουμε φέτος βάρος και πόρους, ώστε να μπορέσουμε έστω και με το ζόρι, έστω και την τελευταία στιγμή, να ξεπεράσουμε τους ύφαλους και τους σκοπέλους, τις φουρτούνες και τα τσουνάμια που κρύβουν τα αχαρτογράφητα νερά, στα οποία μας έχει οδηγήσει εκόντες – άκοντες η πανδημία με τις επιπτώσεις της…

Όλοι να δώσουμε; Όλοι, βέβαια, επιχειρήσεις κάθε λογής, υπηρεσίες και οργανισμοί στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα - τα προβλήματα (όπως και το μέγεθος) μπορεί να είναι διαφορετικά ανά περίπτωση, αλλά το τσουνάμι δεν κάνει εξαιρέσεις… ό,τι βρει στο δρόμο του το παρασέρνει!

Κι επειδή "ο φόβος φυλάει τα έρ’μα", γι’ αυτό λέω να σηκώσουμε μανίκια και να επιταχύνουμε όσα έχουμε ήδη ξεκινήσει, εστιάζοντας περισσότερο στους τρεις βασικούς τομείς χωρίς τους οποίους, δεν… (τις επιπτώσεις μπορείτε να τις φανταστείτε και να τις συμπληρώσετε μόνοι σας). Βεβαίως, δεν πρόκειται για κάτι που (οι περισσότεροι) δεν ξέρετε – είναι κοινό μυστικό πια, πως η "συνταγή" για την επόμενη ημέρα περιλαμβάνει ψηφιακό μετασχηματισμό των πάντων, έμφαση στην επιμόρφωση και ανάπτυξη νέων δεξιοτήτων και ανακατάταξη της παραγωγής, ώστε να συμβαδίζει με τα νέα δεδομένα που διαμορφώθηκαν αφενός με την πρόοδο της τεχνολογίας, αφετέρου με τις ειδικές συνθήκες που επιβάλει πλέον η πανδημία. 

Αυτά είναι τα τρία καλά της μοίρας μας, το silver lining των πολλών κακών της πανδημίας, που μας υποχρέωσε να δούμε πολλά πράγματα αλλιώς, τον τελευταίο χρόνο, και να κάνουμε restart σε περισσότερα… Όλες οι έρευνες (η πιο πρόσφατη που έχουμε υπόψιν μας, είναι εκείνη της Deloitte) και οι ειδικοί συγκλίνουν σ’ αυτά τα τρία, θεωρώντας τα δράσεις-κλειδιά για την ανάπτυξη και της διατήρηση ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος. Είναι εύκολα όλα αυτά; Όχι! Είναι, τουλάχιστον, εφικτά; Ναι! Αρκεί να γίνουν οργανωμένα, με σχέδιο και στρατηγική, οργανωμένα κι όπου χρειαστεί παράλληλα (πχ. υποδομές μαζί με δεξιότητες). Γιατί, σε πολλά θέματα είμαστε ακόμα στην αρχή και ο χρόνος πιέζει.

Εν αρχή ην το Cloud, βεβαίως – η μετάβαση σ’ αυτό αποτελεί αναγκαία και ικανή συνθήκη για να ισχύσουν όλα τα άλλα, να ανανεωθούν και να εκσυγχρονιστούν οι αναγκαίες υποδομές, να βελτιωθεί η ανθεκτικότητα και η ευελιξία, να υλοποιηθούν οι αναγκαίοι αυτοματισμοί από πλευράς λογισμικού (μιλάμε για Robotic Process Automation, βέβαια), να μπουν στην καθημερινότητα τα analytics και οι λύσεις που αξιοποιούν την Τεχνητή Νοημοσύνη, παράλληλα βεβαίως με τη δεόντως αυξημένη (καθώς οι απειλές έχουν φουντώσει για τα καλά) επαγρύπνιση σε θέματα κυβερνοασφάλειας. Και μια αναγκαία προειδοποίηση: ο μετασχηματισμός δεν είναι κάτι που το έκανες και πάει, τελείωσε… πρόκειται για μακροχρόνια και διαρκή ιστορία, ένα ταξίδι χωρίς (εμφανή) τελειωμό, καθώς τα update είναι βασικός παράγοντας, όσες φορές χρειαστεί.

Φιλική συμβουλή: απευθυνθείτε σε ειδικούς – δεν είναι κάτι που μπορείς να κάνεις μόνος σου, ούτε κάτι στο οποίο μπορεί να σε βοηθήσει (ακόμα και μικρή επιχείρηση να είσαι, αν όχι ειδικά γι’ αυτές) ο γιός του φίλου σου, που τέτοια θέματα τα κατέχει καλά (όπως λέει ο πατέρας του – οι πιθανότητες να συμβαίνει κάτι τέτοιο στην πράξη, είναι στην πραγματικότητα μηδαμινές). Ρωτήστε, ψάξτε, δείτε, διαβάστε, βιαστείτε αν δεν έχετε ήδη ξεκινήσει. Οικονομικές λύσεις υπάρχουν, η σταδιακή υλοποίηση είναι επίσης κάποια λύση, όπως και η δυνατότητα για Business Transformation–as-a-Service (βγήκε και τέτοιο προϊόν στην αγορά, πρόσφατα).

Η εύρεση και αξιοποίηση του κατάλληλου ανθρώπινου δυναμικού είναι, ομοίως, μέγα θέμα, με την επανεκπαίδευση να αποτελεί βασικό όπλο για την αντιμετώπιση των νέων αναγκών, Βεβαίως, δεν είναι το μόνο: σημαντική και ενίοτε γρήγορη βοήθεια μπορεί να δώσει η εξαγορά μιας άλλης (συχνά νεοφυούς) εταιρείας με ξεχωριστές επιδόσεις και λύσεις σε ένα πρόβλημα, αλλά και η ανάθεση κάποιων εργασιών σε εξειδικευμένους τρίτους, όσο εκπαιδεύεται το "φυτώριο" της εταιρίας ή επιμορφώνονται οι "παλιοσειρές" (οι γνώσεις, χρόνια δεν κοιτούν, πια…).  

Τέλος, η ανακατάταξη της παραγωγής περιλαμβάνει είτε τη μεταφορά στα πάτρια ολόκληρων εργοστασίων, αλλά με την αξιοποίηση των δυνατοτήτων της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης και άφθονη χρήση ρομποτικών διατάξεων, είτε την εκ βάθρων δημιουργία νέων μορφών εφοδιαστικής αλυσίδας, απόλυτα ελεγχόμενης και βασισμένης σε προηγμένες τεχνολογίες, όπως το Blockchain, που ευνοούν τη διαφάνεια και τις ταχύτατες αντιδράσεις, σε οτιδήποτε απρόβλεπτο.

 

Μοιραστείτε το άρθρο

 

 

Published in Επωνύμως…

Κλασικό το ερώτημα και σίγουρα φέρνει πολλές αναμνήσεις (όχι πάντα ευχάριστες…) από την εποχή της στρατιωτικής θητείας, στους άνδρες αναγνώστες αυτής της στήλης. Επόμενο «καρέ» ήταν η στεντόρεια αναφορά εκ μέρους του ερωτώμενου (ο ερωτών ήταν συνήθως κάποιος «μονιμάς» υπαξιωματικός), μαζί με το ανάλογο χτύπημα του ποδιού σε άψογη και ηχηρή «προσοχή»…

Αν το καλοσκεφτείτε, όλη αυτή η παράσταση (που ίσως να συνεχίζεται σε κάποιο βαθμό και σήμερα, δεν το γνωρίζω - τα «αγνά» χρόνια του στρατού, για μένα είναι κάμποσες δεκαετίες πίσω, πια) δεν ήταν παρά μια απλοϊκή “ID Identification”, μια ταυτοποίηση που θα λέγαμε στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή – κάτι ανάλογο μας ρωτάνε συχνά-πυκνά και σήμερα, σε πολλές και διάφορες φάσεις της καθημερινότητάς μας, μόνο που τις απαντήσεις δεν τις φωνάζουμε πια, προστατεύοντας την ιδιωτικότητά μας, αλλά τις δίνουμε με κάποιον άλλο τρόπο, πχ. με την πληκτρολόγηση κάποιου PIN ή άλλου κωδικού, που είτε θυμόμαστε απέξω, είτε μας έρχεται στο κινητό, αν είναι μιας χρήσης…

Όμως, σήμερα, έχει σημειωθεί μια μεγάλη αλλαγή: την ψηφιακή μας ταυτότητα δεν την ελέγχουμε εμείς, αλλά οι μεγάλες εταιρίες τεχνολογίας στις οποίες έχουμε εμπιστευθεί και παραχωρήσει πλήθος δραστηριότητες, με πρώτες και καλύτερες τις οικονομικές συναλλαγές μας. Καθώς η ζωή μας περνάει -της πανδημίας βοηθούσης- από την offline στην online εκδοχή της -με Κύριος οίδε τι επιπτώσεις, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους- αυτή η online ταυτότητα αποτελεί ουσιαστικά το κλειδί για την πρόσβαση του κατόχου της σε κάθε δράση που έχει να κάνει με την κοινωνία, την οικονομία, την ίδια τη δημοκρατία, τελικά…

Πολύ καλά τα λέει, τα τελευταία χρόνια, ο σερ Τιμ (ένας είναι ο «σερ Τιμ», ο Τιμ Μπέρνερς-Λι, ο εφευρέτης του Παγκόσμιου Ιστού, βεβαίως) που έχει κουραστεί να βαράει καμπανάκια για την ολοένα αυξανόμενη ισχύ και παρεμβατικότητα των γνωστών μονοπωλίων – ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε- και όχι μόνο, φτάνοντας στο σημείο να ζητάει ολική αναδόμηση του δικού του δημιουργήματος, που -στην πορεία- ξεστράτισε.

Να ήταν το μόνο; Ανάλογο ρόλο gatekeeper παίζουν πχ. και οι τράπεζες, που κρατούν και ελέγχουν τα δεδομένα των πελατών τους, κάθε μια για λογαριασμό της – ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, αυτόν τον ρόλο έπαιζαν ως τώρα, όμως το τοπίο αλλάζει με την έλευση του open banking, που επιβάλλει την «επιστροφή» των δεδομένων στον πελάτη – χρήστη και σε όποια τρίτη οντότητα δώσει εκείνος την άδεια να τα επεξεργάζεται και να προχωρεί σε κάποιες δράσεις για λογαριασμό του. Σημαντική και θετική εξέλιξη, που αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού, σε πολλά πεδία…

Το θέμα της ψηφιακής αναγνώρισης ταυτότητας, πάντως, και της αξίας της σε οικονομικούς όρους παραμένει μείζον, όπως αποκαλύπτει πρόσφατη έρευνα της McKinsey, την οποία επικαλείται το βρετανικό Wired, για να τονίσει ότι αυτή θα μπορούσε να φτάσει ακόμα και το 6% του ΑΕΠ στις αναπτυσσόμενες χώρες και το 3% στις ανεπτυγμένες, ως το 2030. Ως πηγή αυτού του «πλούτου» προσδιορίζουν την αύξηση στη χρήση των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών, τη βελτιωμένη πρόσβαση στις θέσεις εργασίας, την αυξημένη παραγωγικότητα στον αγροτικό τομέα, τα υψηλότερα έσοδα από φόρους και τη μείωση της απάτης.

Η Παγκόσμια Τράπεζα υπολογίζει σε 1,8 δισεκατομμύρια τα άτομα χωρίς κάποια μορφή ταυτότητας στον πλανήτη, θεωρώντας τους περισσότερο ευάλωτους στην ψηφιακή εποχή απ’ ό,τι στην αναλογική. Βέβαια, ακόμα και από εκείνους που διαθέτουν online ID, συχνά ζητείται να «συνεχίσουν μέσω Facebook ή Google» - να οι παντοδύναμοι εγγυητές των δεδομένων, οι gatekeeper, που λέγαμε…

Υπάρχει λύση; Απ’ ό,τι φαίνεται, ναι – από φέτος θα αρχίσουμε να βλέπουμε (διεθνώς, βεβαίως, αν και οι εξελίξεις δεν αργούν πια να φτάσουν και στη χώρα μας) τους πρώτους Personal Data Servers (PDSs), ασφαλείς και κρυπτογραφημένους αποθηκευτικούς χώρους στο cloud, όπου θα φυλάσσονται προσωπικά δεδομένα με πλήρη και ουσιαστικό έλεγχο από τον κάτοχό τους, που θα μπορεί να τα διαθέτει κατά βούληση. Αυτές οι «θυρίδες» ίσως αποδειχτούν το ‘next big thing’ στον χώρο των δεδομένων, με πολλές και απτές προεκτάσεις, εφόσον «θεραπευτεί» το σημερινό πρόβλημα και βρει γρήγορα απάντηση το ερώτημα ’είσαι ο, και λέγεσαι’ του τίτλου…

 

Μοιραστείτε το άρθρο

 

 

Published in Επωνύμως…

«Ήταν το κλήμα στραβό, το ‘φαγε κι… η πανδημία…» Συγχωρείστε μου την παραποίηση της γνωστής παροιμίας (όπου ‘πανδημία’, βάλτε ‘γάιδαρος’, για «να έρθει στα ίσια της») αλλά αυτό ακριβώς μου ήρθε στο νου, όταν διάβασα το βράδυ της Πέμπτης τις ανακοινώσεις από τη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εκείνης της ημέρας. Που έφερε στην επιφάνεια και ζητεί την επείγουσα «θεραπεία» ενός προβλήματος, το οποίο έχουμε μεν ζήσει όλοι στη ζωή μας, αλλά τον τελευταίο χρόνο έχει πάρει πολύ μεγάλες διαστάσεις λόγω της πανδημίας.

Μιλάω, προφανώς, για την ουσιαστική ανυπαρξία πλέον, ωραρίου στις εργασιακές μας σχέσεις όπου -με καταλύτη την επιτακτική ανάγκη για δουλειά από το σπίτι, λόγω των αλλεπάλληλων lockdown και τη γενικότερη προσπάθεια αποφυγής συν-εργασίας- το παραδοσιακό οκτάωρο έχει «ξεχειλώσει» δεόντως. Ναι, καλά, θα μου πείτε… ποιος δούλευε οκτάωρο; Όχι οι ελεύθεροι επαγγελματίες, βεβαίως, αλλά (θεωρητικά και βάσει του νόμου) όλοι οι άλλοι που πήγαιναν στην όποια δουλειά τους (κατάστημα – επιχείρηση – τράπεζα – οργανισμό – εργοστάσιο - υπηρεσία), στην pro-Covid εποχή. Τυπικά, ό,τι ξεπερνούσε το 9-5 (ή τη συγκεκριμένη βάρδιά τους, ανά περίπτωση και επάγγελμα) ήταν υπερωρία, η οποία πληρωνόταν.

Πλέον, τεχνολογίας βοηθούσης, χρονικός περιορισμός δεν υπάρχει στην πράξη για την εξ αποστάσεως εργασία. Είσαι στο σπίτι (πού να πας, άλλωστε;) και ο ανώτερός σου ή κάποιος συνάδελφος μπορεί εύκολα να σε βρει και να σου μιλήσει για θέματα της δουλειάς, ό,τι ώρα κι αν σε πάρει. Αυτό ακριβώς το πρόβλημα προσπαθεί να θεραπεύσει το Ευρωκοινοβούλιο με τις αποφάσεις του, πριν η νέα εργασιακή κουλτούρα προλάβει να εδραιωθεί στο πλαίσιο της «νέας κανονικότητας», καθώς τα αρχικά «καμπανάκια» έχουν γίνει πια ολόκληρα «καμπαναριά», με τους ειδικούς να τονίζουν ότι «η  κουλτούρα της διαρκούς παρουσίας και μόνιμης επιφυλακής προκαλεί αυξημένο κίνδυνο κατάθλιψης, άγχους και επαγγελματικής εξουθένωσης».

Σύμφωνα με τα στοιχεία που κατατέθηκαν, από το ξέσπασμα της πανδημίας και μετά, η εργασία από το σπίτι έχει αυξηθεί κατά σχεδόν 30%, ποσοστό που αναμένεται να παραμείνει υψηλό ή ακόμη και να ενισχυθεί. Σύμφωνα με έρευνα του Eurofound, όσοι εργάζονται τακτικά από το σπίτι τους έχουν τουλάχιστον διπλάσιες πιθανότητες να ξεπερνούν το ανώτατο όριο των 48 ωρών εργασίας την εβδομάδα, σε σύγκριση με όσους εργάζονται στις εγκαταστάσεις του εργοδότη τους. Σχεδόν το 30% όσων εργάζονται από το σπίτι αναφέρουν ότι δουλεύουν στον ελεύθερο χρόνο τους είτε καθημερινά είτε πολλές φορές την εβδομάδα, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για όσους εργάζονται στο γραφείο είναι κάτω του 5%.

Ζητάει, λοιπόν, το Ευρωκοινοβούλιο να κατοχυρωθεί στο ευρωπαϊκό δίκαιο το δικαίωμα των εργαζομένων να αποσυνδέονται ψηφιακά από τις εργασία τους, χωρίς επιπτώσεις, δηλαδή να ρυθμιστούν νομοθετικά σ’ όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ οι προϋποθέσεις για την εξ αποστάσεως εργασία και να διασφαλιστεί ότι δεν θα υπάρχουν αρνητικές συνέπειες σε όσους ασκούν το «δικαίωμα στην αποσύνδεση». Με νομοθετική πρωτοβουλία που εγκρίθηκε με 472 ψήφους υπέρ, 126 κατά και 83 αποχές, οι ευρωβουλευτές καλούν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να καταθέσει συγκεκριμένη νομοθετική πρόταση που θα επιτρέπει στους ψηφιακά εργαζόμενους να αποσυνδέονται, μετά το πέρας του ωραρίου τους. Σ’ αυτήν θα πρέπει, επίσης, «να ορίζονται οι ελάχιστες προϋποθέσεις για την εξ αποστάσεως εργασία και να αποσαφηνίζονται οι όροι και τα ωράρια εργασίας, στο πλαίσιο νέων συλλογικών συμβάσεων εργασίας, καθώς και οι χρόνοι ανάπαυσης των εργαζομένων, στη διάρκεια των οποίων δεν πρέπει να δέχονται τηλεφωνικές κλήσεις, μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου κι άλλα είδη ψηφιακής επικοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων των περιόδων που βρίσκονται σε οποιασδήποτε μορφής άδεια».

Βεβαίως, αναγνωρίζουν ότι στη διάρκεια της πανδημίας η εργασία από το σπίτι συνέβαλε καθοριστικά στη διασφάλιση εκατοντάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας και στην επιβίωση πολλών επιχειρήσεων, αλλά δίνουν προβάδισμα στις γνωματεύσεις των ειδικών. Μάλιστα, ο εισηγητής της υπόθεσης, Μαλτέζος ευρωβουλευτής Alex Agius Saliba δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «δεν μπορούμε να αφήσουμε στην μοίρα τους εκατομμύρια εργαζόμενους στην Ευρώπη που έχουν εξαντληθεί λόγω της πίεσης, να είναι συνεχώς συνδεδεμένοι, με υπερβολικά εκτεταμένα ωράρια. Τώρα είναι η ώρα να σταθούμε στο πλάι τους και να τους δώσουμε αυτό που αξίζουν, το δικαίωμα στην αποσύνδεση, που είναι ζωτικής σημασίας για την ψυχική και σωματική τους υγεία. Τα δικαιώματα των εργαζομένων θα πρέπει να συμβαδίζουν με τα δεδομένα της ψηφιακής εποχής».

Μ’ άλλα λόγια (και ζητώ, προκαταβολικά, συγγνώμη για τη δεύτερη παραποίηση)… «Κλείστο, Ηλία!!!».

 

Μοιραστείτε το άρθρο

 

 

 

 

Published in Επωνύμως…

Οι παλιότεροι των αναγνωστών είμαι σίγουρος ότι θυμούνται ή τουλάχιστον έχουν ακούσει για τα «μερομήνια», την πανάρχαια και παραδοσιακή μέθοδο πρόβλεψης του καιρού για ολόκληρο το χρόνο, με εκκίνηση ένα συγκεκριμένο 12ήμερο στη διάρκεια του προηγούμενου Αυγούστου – κάθε μέρα και μήνας- στη διάρκεια του οποίου οι «ειδικοί» παρατηρούν σημάδια στον ουρανό ή φυσικά φαινόμενα και βγάζουν συμπέρασμα για τις καιρικές συνθήκες όλου του επόμενου έτους. Πέφτουν ή δεν πέφτουν μέσα (γιατί, μήπως η ΕΜΥ που έχει πλέον στοιχεία από μετεωρολογικούς δορυφόρους και υπερσύγχρονα συστήματα, πετυχαίνει πάντα στις προβλέψεις της;) ακόμα και σήμερα τα «μερομήνια» έχουν υψηλό ποσοστό πιστών…

Είπα, λοιπόν, κι εγώ να σας πω τα «μερομήνια», δηλαδή τις προβλέψεις μου για την πορεία ενός από τα φλέγοντα ζητήματα του καιρού μας, από την πρόοδο του οποίου θα εξαρτηθούν πολλά στην καθημερινότητά μας – για την πορεία του 5G, μιλάω, βεβαίως, έστω κι αν έχω χάσει τη βασική περίοδο εξαγωγής συμπερασμάτων, τον Αύγουστο… Ας είναι καλά, όμως, οι έρευνες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και ήδη δίνουν μια πολύ καλή εικόνα για τις εξελίξεις σχετικά με την πέμπτη γενιά κινητής τηλεφωνίας, που η έλευσή της -η οποία ξεκίνησε πρόσφατα και στη χώρα μας- είναι βέβαιο ότι θα αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού σε πλήθος τομείς.

Παίρνοντας ως βάση το γεγονός ότι στα τέλη της περασμένης χρονιάς, περίπου 1,17 δισ. κάτοικοι αυτού του πλανήτη ήταν ήδη συνδρομητές 5G και χαίρονταν τις ταχύτατες συνδέσεις τους, θα πρέπει να πούμε ότι -ως του χρόνου- σύμφωνα με τους αναλυτές της Bankr ο αριθμός αυτός θα έχει διπλασιαστεί, ενώ ως το 2025 θα έχει φτάσει λίγο πάνω από τα 4 δισεκατομμύρια, δηλαδή πάνω από το μισό του πληθυσμού της Γης. Κι όπως θα ανέμενε κανείς, την πρωτιά στην υιοθέτηση αυτής της τεχνολογίας έχει η Ασία, με τις ΗΠΑ και τη ΕΕ να ακολουθούν – μάλιστα, οι ίδιοι σημειώνουν ότι, ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, δημιουργείται το κατάλληλο πλαίσιο, για να έχουν όλοι πρόσβαση (και δικαίωμα, έστω κι αν αυτό στην πράξη εξαρτάται από τις οικονομικές δυνατότητες καθενός) στα οφέλη της νέας τεχνολογίας ασύρματης επικοινωνίας.

Από την άλλη, η γνωστή και μη εξαιρεταία Forrester Research βλέπει αδυναμία εκ μέρους των μεγάλων τηλεπικοινωνιακών παρόχων να καλύψουν τη ζήτηση για 5G, καθώς η νέα τεχνολογία δεν περιορίζει τη διείσδυσή της μονάχα στους ιδιώτες (ή και εταιρικούς, αλλά και πάλι για σκοπούς επικοινωνίας) χρήστες – εξ ίσου, αν όχι περισσότερο σημαντική, αναμένεται να είναι η ζήτηση και η διείσδυση του 5G στον χώρο της βιομηχανίας (όπως διαβάζουμε στον διεθνή ειδικό Τύπο), με εφαρμογές στους αυτοματισμούς των  εργοστασίων, στα συστήματα AR/VR για εξ αποστάσεως έλεγχο και προληπτική συντήρηση εγκαταστάσεων, στα προηγμένα συστήματα επιτήρησης, στη διασφάλιση ποιότητας, αλλά και στην προστασία των εργαζομένων από πιθανά ατυχήματα. Η αυξημένη δημοφιλία -σε συνδυασμό με την αδυναμία κάλυψης- είναι και ο λόγος που πολλές επιχειρήσεις εξετάζουν τη δυνατότητα δημιουργίας δικών τους, ιδιωτικών και αποκλειστικών τοπικών δικτύων 5G, ώστε να καλύψουν ικανοποιητικά (ενδεχομένως και οικονομικότερα, αν προκριθεί η λύση as-s-Service) τουλάχιστον τις δικές τους ανάγκες.

Οι αναλυτές επισημαίνουν μια μικρή ανάσχεση του ρυθμού των εγκαταστάσεων στις ΗΠΑ, αλλά -προφανώς- την αποδίδουν στα τεράστια προβλήματα (και το υψηλότατο ποσοστό θανάτων) που έχει προκαλέσει τους τελευταίους μήνες η πανδημία. Θεωρούν δε, πως με την έλευση των εμβολίων και την εξομάλυνση της κατάστασης, αυτό το κλίμα θα αντιστραφεί και η ανάπτυξη του 5G θα πάρει πάλι εκρηκτικές διαστάσεις.

Αρκεί, βεβαίως, αυτό να γίνει με τη δέουσα προσοχή στα θέματα ασφαλείας – ήδη, πληθαίνουν τα άρθρα στη διεθνή (τεχνολογική και όχι μόνο) ειδησεογραφία, σύμφωνα με τα οποία πρέπει να ληφθεί ειδική μέριμνα για την ασφάλεια των εφαρμογών 5G, που θα κάνουν οσονούπω την εμφάνισή τους, διεκδικώντας την προτίμησή μας. Υποθέτω πως… έχουν γνώσιν οι φύλακες!

Για την Ελλάδα, πάντως, μάλλον δεν πρέπει να ανησυχούμε: επικεφαλής του Fund «Φαιστός», το οποίο θα στηρίξει οικονομικά τη δημιουργία του οικοσυστήματος εφαρμογών για το 5G στη χώρα μας τα επόμενα χρόνια, ορίστηκε ο Αντώνης Τζωρτζακάκης, έως πρότινος Γ.Γ. Τηλεπικοινωνιών & Ταχυδρομείων και ουσιαστικός εμπνευστής αυτής της (χρηματοδοτούμενης από τα έσοδα διάθεσης του φάσματος συχνοτήτων) πρωτοβουλίας. Ο σωστός άνθρωπος, στη σωστή θέση…          

 

Μοιραστείτε το άρθρο

 

 

Published in Επωνύμως…

Απώλειες – ξε-απώλειες, δυσκολίες – ξε-δυσκολίες, η ζωή συνεχίζει να τραβά την ανηφόρα, που άλλοτε γίνεται πιο απότομη, άλλοτε πιο βατή, ίσα για να κάνουμε συγκρίσεις και να λέμε ότι τα καταφέρνουμε δυσκολότερα ή ευκολότερα, απ’ ό,τι πέρυσι ή πρόπερσι. Γιατί, προφανώς, οι προκλήσεις ποτέ δεν έπαψαν να υπάρχουν, μαζί φυσικά με τις ευκαιρίες, που συνήθως είναι η άλλη όψη του νομίσματος, είτε αυτό το αντιλαμβανόμαστε στην ώρα του, είτε εκ των υστέρων, όταν βλέπουμε πλέον τα πράγματα από την απόσταση και το φίλτρο του χρόνου…

Προφανώς, σε τούτη τη χρονική στιγμή, η μεγάλη πρόκληση για τους παροικούντες τον χώρο της τεχνολογίας και τους κύριους εκφραστές της σε οργανισμούς και επιχειρήσεις (βλέπε, CIOs – CTOs), είναι να ξεπεράσουν τα προβλήματα και τα εμπόδια που έχει προκαλέσει η πανδημία και είτε να στρώσουν το δρόμο για τον αναγκαίο ψηφιακό μετασχηματισμό τους, αν δεν ξεκίνησαν ακόμα, είτε να κάνουν ορθοπεταλιά, αν άργησαν και πάνε να ανέβουν τις ανηφόρες που λέγαμε προηγουμένως, ώσπου να φτάσουν με μια βαθιά ανάσα ανακούφισης στο ίσιωμα. Εργαλεία ενισχυτικά της προσπάθειάς τους αυτής, ευτυχώς υπάρχουν: η Τεχνητή Νοημοσύνη, το 5G και το ΙοΤ θεωρούνται από τους ίδιους τους μηχανικούς (τη βασική επαγγελματική οργάνωσή τους, την ΙΕΕΕ, συγκεκριμένα) οι κύριες τεχνολογίες που θα συμβάλουν στην εξεύρεση λύσεων, φέτος και τα επόμενα χρόνια.

Αυτό δείχνει, τουλάχιστον, η σχετική παγκόσμια έρευνα που έκαναν πρόσφατα, όπου αυτά τα τρία «εργαλεία» έλαβαν ποσοστά 32%, 20% και 14% αντίστοιχα, όσον αφορά στη σπουδαιότητα και τη χρησιμότητά τους. Όσο για τους τομείς στους οποίους η τεχνολογία συνολικά θα παίξει μεγαλύτερο ρόλο φέτος, σύμφωνα με τις απόψεις των ερωτηθέντων μηχανικών, αυτοί είναι η βιομηχανία (19%), η υγεία (18%), οι χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες (15%) και η παιδεία (13%). Ειδικά για την υγεία και την παιδεία, η σπουδαιότητα είναι αυτονόητη, δοθέντος του προβλήματος της πανδημίας, που έχει αλλάξει στόχους, χρόνους και προτεραιότητες.

Στην πρώτη, η βοήθεια της ψηφιακής τεχνολογίας αποδείχθηκε καθοριστική (ας μην ξεχνάμε ότι οι χρονοβόρες και κοστοβόρες διαδικασίες των κλινικών δοκιμών συμπτύχθηκαν εξ ανάγκης θεαματικά, με τη χρήση προηγμένων προσομοιώσεων σε πανίσχυρα υπολογιστικά συστήματα) για τη δημιουργία ευρείας γκάμας εμβολίων και τη δρομολογημένη λύτρωση εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων από το φόβο της θανατηφόρου ασθένειας. Όσο για τη δεύτερη, την παιδεία, η τεχνολογία ήρθε να δώσει μια (καλή ή κακή, ανάλογα με την πλευρά που το βλέπει κανείς) λύση στο οξύτατο πρόβλημα της συνέχισης των μαθημάτων και της μη-διάλυσης των πάντων, λόγω της απαγόρευσης προσέλευσης και παραμονής μαθητών και σπουδαστών στον κλειστό (και επικίνδυνο) χώρο μιας τάξης.

Βεβαίως, καθώς το επιβάλλουν οι έκτακτες περιστάσεις, τα πάντα πλέον γίνονται με τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος: οι υπεύθυνοι Πληροφορικής & Τεχνολογίας έχουν σηκώσει τα μανίκια κι έχουν πατήσει γκάζι. Περισσότεροι από τους μισούς ερωτηθέντες απάντησαν ότι στη διάρκεια του περασμένου χρόνου επιτάχυναν τα σχέδιά τους για μετάβαση στο cloud (55%), για υιοθέτηση του 5G (52%) και υλοποίηση εφαρμογών Τεχνητής Νοημοσύνης και Μηχανικής Μάθησης (51%). Η έρευνα του ΙΕΕΕ έδειξε επιτάχυνση, επίσης, στην υιοθέτηση εφαρμογών ΙοΤ (42%), εικονικής και επαυξημένης πραγματικότητας (35%) και βεβαίως, τηλεδιασκέψεων (35%), καθώς χωρίς αυτές η καθημερινότητα ειδικά στον χώρο των επιχειρήσεων, θα είχε υπονομευτεί εκ των έσω…

Στα μέχρι στιγμής «κέρδη» (όσο μπορούμε να κάνουμε μια πρώτη αποτίμηση, αφού η πανδημία συνεχίζεται), θα πρέπει να αναφέρουμε τη γενικευμένη παραδοχή των CIOs-CTOs (και μάλιστα σε ποσοστό 92%) ότι οι επιχειρήσεις στις οποίες εργάζονται είναι πλέον πολύ καλύτερα προετοιμασμένες για να αντιμετωπίσουν κάτι απρόοπτο σε ευρεία γκάμα απειλών, που ξεκινάει από την κυβερνοεπίθεση (τομέας στον οποίο οι κίνδυνοι είναι υπαρκτοί και αυξημένοι) και φτάνει ως τη μεγάλη φυσική καταστροφή, κάτι που σίγουρα δεν θα μπορούσαν να πουν πριν από έναν χρόνο!

Τί μένει, λοιπόν, να γίνει παγκοσμίως, αλλά πολύ περισσότερο στην έμπλεη επαναστατικής διάθεσης Ελλάδα, λόγω του εορτασμού, φέτος, των 200 χρόνων από το ηρωικό ’21, αλλά και της ανάγκης μας να προφτάσουμε εκείνους (και είναι πολλοί…) που προηγούνται; Μα, να δώσουν οι «καπετάνιοι» οργανισμών και επιχειρήσεων (βλέπε, CEO και General Managers, στις μέρες μας) το σύνθημα της ολομέτωπης επίθεσης (αν δεν το έχουν ήδη κάνει) ανακράζοντας, όπως οι πρόγονοί μας, τότε: «Φωτιά στα τόπια!». Να βάλλει το πυροβολικό, δηλαδή…

 

Μοιραστείτε το άρθρο

 

 

Published in Επωνύμως…

Ε, λοιπόν, δεν ξεκίνησε καθόλου καλά αυτή η χρονιά! Γιατί μήπως τέλειωσε καλά η προηγούμενη; θα με ρωτήσετε με το δίκιο σας. Όχι, προφανώς δεν τελείωσε καλά, με όλα τα δεινά που μας επεφύλαξε το κακιασμένο και δίσεκτο 2020 -παρότι δεν είμαι προληπτικός, το επίθετο το δικαίωσε και με το παραπάνω, τα πάντα όλα έγιναν στη διάρκειά του…

Όλα αυτά τα δυσάρεστα γεγονότα, όμως, και οι μύριες αφορμές για θέματα που προέκυψαν από την πανδημία, δεν αποτελούν σοβαρή δικαιολογία για να καταστρατηγούμε την παράδοση που, βεβαίως, θέλει το κλείσιμο του παλιού και την αρχή του νέου χρόνου να συνδυάζονται με απολογισμούς και προβλέψεις γι’ αυτά που περάσαμε κι αυτά που θα ‘ρθουν.

Τα περασμένα, για να είμαι ειλικρινής, ούτε που θέλω να τα θυμάμαι - με το σοκ και δέος εις τη νιοστή που έφεραν στη ζωή μας, να πάνε και να μη γυρίσουν! Το μόνο θετικό που κρατάω, είναι η εξ ανάγκης ραγδαία διείσδυση της ψηφιακής τεχνολογίας στην καθημερινότητά μας: για να μπορέσουμε να «γυρίσουμε» τη ζωή μας από offline σε online σε χρόνο dt, τα πολλά χρόνια και μήνες που κατά παράδοση χρειάζονταν για την υλοποίηση των αναγκαίων project, «συρρικνώθηκαν» σε εβδομάδες και μέρες, προκειμένου να συνεχιστεί η ζωή μας. Προφανώς στο περιβάλλον μιας νέας κανονικότητας, η οποία (παρά την κρατούσα απαγόρευση για κάλαντα) ήδη «μας τα είπε» και αναμένουμε να μας πει πολύ περισσότερα, τους επόμενους μήνες…

Όμως, όλα δείχνουν ότι θα είναι μια διαφορετική ζωή αυτή που θα ζήσουμε φέτος και τα επόμενα χρόνια, όσο ο ψηφιακός μετασχηματισμός των επιχειρήσεων, των οργανισμών και του δημόσιου τομέα παίρνει με γοργό ρυθμό σάρκα και οστά, καθώς όλοι έχουν κατανοήσει και αποδεχθεί πως αυτός αποτελεί την αναγκαία και ικανή συνθήκη για να κρατηθούν εν ζωή και να διατηρήσουν την αποδοτική λειτουργία τους, εξ ου και οι σημαντικές επενδύσεις που ήδη γίνονται προς αυτή την κατεύθυνση. Η υλοποίησή του είναι μονόδρομος, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό στην πράξη κι όσο μεγάλες κι αν είναι οι ανατροπές που φέρνει, στα όσα ξέραμε και ακολουθούσαμε ως τώρα.

Κάποιες από αυτές περιγράφουν με γλαφυρό τρόπο σε πρόσφατη έρευνα της γνωστής και μη εξαιρεταίας Gartner (να τες κι οι προβλέψεις, για να  τηρήσουμε την παράδοση) οι αναλυτές της, που βέβαια δεν περιορίζονται μονάχα στο 2021, αλλά επεκτείνονται και στα επόμενα χρόνια, σε συνδυασμό με την πρόοδο του ψηφιακού μετασχηματισμού που -για να είμαστε ειλικρινείς- δεν τελειώνει ποτέ, συνεχίζεται με ανανεώσεις και αναβαθμίσεις ώστε το λειτουργικό αποτέλεσμα για την επιχείρηση ή τον οργανισμό να είναι πάντα το καλύτερο δυνατό.

Από τις προβλέψεις τους, κάποιες μάλλον είναι αυτονόητες, αλλά κάποιες άλλες ίσως φανούν παράδοξες, όπως πχ. εκείνη που λέει ότι ως το 2025 η δουλειά θα γίνεται σε μεγάλο βαθμό από το σπίτι, με συνέπεια να βασιλεύουν οι τηλεδιασκέψεις, οι ανταλλαγές μηνυμάτων και η χρήση ψηφιακών βοηθών, ενώ σε μεγάλο ποσοστό θα καταγράφονται και θα αναλύονται οι συζητήσεις των εργαζομένων (με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό, από πλευράς ιδιωτικότητας), προκειμένου να εξάγονται συμπεράσματα για επιχειρηματικές ευκαιρίες, αλλά και πιθανούς κινδύνους… Ως τον ίδιο χρονικό ορίζοντα, κατά τους αναλυτές, θα έχουμε πλήρη επικράτηση των εφαρμογών Τεχνητής Νοημοσύνης, Μηχανικής Όρασης και Αναγνώρισης Φωνής, που θα ανοίξουν νέους καινοτομικούς δρόμους, ενώ θεωρούν ότι οι συνεχώς αναβαθμιζόμενοι στην ιεραρχία CIOs θα έχουν (αλλά και θα δίνουν) λόγο για τα αποτελέσματα των ψηφιακών επιλογών τους, δρώντας στην πράξη ως COO.

ΟΙ άνθρωποι της Gartner πιστεύουν, επίσης, πως ως το 2024 το 30% των ψηφιακών πλέον επιχειρήσεων θα δοκιμάσουν την αποθήκευση των δεδομένων τους σε DNA (!), ενώ ένα χρόνο αργότερα ακόμα περισσότερες (40%) από εκείνες τις επιχειρήσεις που εξαρτούν τη λειτουργία τους από τις εμπειρίες που αποκομίζουν οι πελάτες τους, θα τους προσφέρουν ό,τι επιθυμούν, αλλά σε περιβάλλον εικονικής πραγματικότητας. Την ίδια εποχή, θα βιώσουμε τα καλά που θα φέρει το hyper-automation, ενώ το περιεχόμενο που θα «ανεβάζουμε» στα κοινωνικά δίκτυα ίσως περνάει από ακόμα μεγαλύτερο φιλτράρισμα, βάσει συγκεκριμένων κανόνων. Τέλος, ήδη από το 2023, οι μεγάλες επιχειρήσεις προβλέπεται να προχωρήσουν στην αναδιαμόρφωση των κενών (λόγω αλλαγής του μοντέλου εργασίας) χώρων τους, σε παιδικούς σταθμούς ή και αίθουσες διδασκαλίας, για των παιδιά των εργαζομένων με φυσική παρουσία στο γραφείο! That’s a good point, Gartner…

ΥΓ. Μια καλύτερη χρονιά να έχουμε όλοι μας, πρόβλεψη και ευχή…           

 

Μοιραστείτε το άρθρο

 

 

      

Published in Επωνύμως…

Ίσως να μην έκανε -μέσα στην παραζάλη της πανδημίας και των μύριων συνεπειών της- τον θόρυβο που της έπρεπε, αλλά η ανακοίνωση πριν από λίγες ημέρες της «ετυμηγορίας» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τις ψηφιακές πλατφόρμες, που τόσο σημαντικό ρόλο παίζουν πια στη ζωή μας, είναι βέβαιο ότι θα μας απασχολήσει δεόντως τις επόμενες εβδομάδες και μήνες, καθώς οι προτάσεις της θα «κατέβουν» πλέον στις χώρες-μέλη, προκειμένου  να συζητηθούν σε εθνικό επίπεδο, ενώ θα περάσουν και από το Ευρωκοινοβούλιο, για να πάρουν κι από εκεί την απαραίτητη «βούλα».

Ο λόγος που θα μας απασχολήσουν δεόντως η Digital Services Act και η Digital Markets Act, είναι ότι με το περιεχόμενό τους… «σπάνε αυγά», για να το πούμε πιο λαϊκά! Καθώς, όπως είναι αναμενόμενο, το τοπίο στις ψηφιακές υπηρεσίες έχει αλλάξει σφόδρα 20 χρόνια μετά την τότε υιοθέτηση της οδηγίας για το eCommerce, οι νέες Πράξεις έρχονται να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους και να ορίσουν το νέο πλαίσιο, μέσα στο οποίο θα πρέπει πλέον (όταν επικυρωθούν οι προτάσεις της Επιτροπής, τους επόμενους μήνες) να κινούνται οι ψηφιακές πλατφόρμες. Που, βεβαίως, (όπως παραδέχεται και η ίδια η Κομισιόν, στην επίσημη ανακοίνωσή της) «έχουν δημιουργήσει σημαντικά οφέλη για τους καταναλωτές, έχουν ενισχύσει την καινοτομία, έχουν διευκολύνει τις διασυνοριακές εμπορικές συναλλαγές εντός και εκτός της ΕΕ κι έχουν προσφέρει νέες ευκαιρίες σε πλήθος ευρωπαϊκών επιχειρήσεων και εμπορικών οίκων».

Όμως, από την άλλη πλευρά, γίνονται καθημερινά το «όχημα» για τη διασπορά παράνομου περιεχομένου και την πώληση παράνομων προϊόντων ή υπηρεσιών online, ενώ οι μεγαλύτερες από αυτές έχουν εξελιχθεί σε «κράτος εν κράτει» όσον αφορά στη διακίνηση πληροφοριών και εμπορευμάτων, επιδεικνύοντας συστημική συμπεριφορά και απειλώντας ως ένα βαθμό τα δικαιώματα των χρηστών, τη ροή της πληροφόρησης και τη συμμετοχή του κοινού.

Όλα αυτά προσπαθεί να «θεραπεύσει» η Digital Services Act, επιβάλλοντας νέους κανόνες στις ψηφιακές υπηρεσίες οι οποίες συνδέουν τους τελικούς χρήστες με αγαθά, υπηρεσίες ή περιεχόμενο, βάσει των οποίων το παράνομο υλικό θα απομακρύνεται τάχιστα, ενώ παράλληλα θα προστατεύονται και τα θεμελιώδη δικαιώματα των χρηστών. Τα καθήκοντα και οι υποχρεώσεις όλων των πλευρών αναθεωρούνται και εκσυγχρονίζονται, ενώ περιλαμβάνονται πλέον ειδικές προβλέψεις για τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας και της ορθής εφαρμογής του νόμου. Όλα αυτά επιτηρούνται ως προς τη σωστή εφαρμογή τους από εθνικές επιτροπές Digital Services Coordinators, ενώ για τις πολύ μεγάλες πλατφόρμες (GAFA, τις είπαμε;) τον εποπτικό ρόλο έχει κρατήσει η ίδια η Επιτροπή που, τον τελευταίο καιρό, προφανώς απαυδισμένη από υποσχέσεις και διαβεβαιώσεις χωρίς αντίκρισμα, έχει βγάλει το «μπλοκάκι» και μοιράζει εδώ κι εκεί πρόστιμα δεκάδων εκατομμυρίων…

Αφορμές, πάντως, υπάρχουν κι από άλλες συμπεριφορές τους, για τις οποίες τον λόγο και την ευθύνη έχει η Digital Markets Act – η Πράξη με στόχο την αντιμετώπιση των αρνητικών επιπτώσεων της μεροληπτικής (και όχι μόνο) συμπεριφοράς από κάποιες ψηφιακές πλατφόρμες, οι οποίες παίζουν το ρόλο του ψηφιακού gatekeeper στην ενιαία ευρωπαϊκή αγορά.

Με απλά λόγια, τα γνωστά μεγάλα ονόματα εκμεταλλεύονται τη θέση ισχύος τους για να εμποδίσουν την πρόσβαση άλλων επιχειρήσεων στο ευρύ κοινό, προβάλλοντας και προωθώντας σχεδόν αποκλειστικά τα δικά τους προϊόντα / υπηρεσίες ή εκείνα των δικών τους πελατών / εταίρων. Έτσι επιβάλλουν τους κανόνες του παιχνιδιού που τους ευνοούν -στο γήπεδό τους παίζουν, έτσι κι αλλιώς- με αποτέλεσμα να ευνοείται μονάχα το δικό τους ολιγοπωλιακό οικοσύστημα εις βάρος όλων των άλλων. Τα παράπονα από τον ανταγωνισμό είναι πολλά, βαστάνε χρόνια και πολλά από τα πρόστιμα στα οποία αναφερθήκαμε έχουν «πέσει» μ’ αυτήν ακριβώς την αφορμή.

Η νέα Πράξη βάζει φραγμούς και όρια σε τέτοιες πρακτικές από την πλευρά των gatekeepers (χωρίς να κατονομάζει συγκεκριμένες εταιρίες, κάνει σαφείς αναφορές σε μηχανές αναζήτησης, κοινωνικά δίκτυα ή ενδιάμεσες online υπηρεσίες – και ο νοών νοείτω) ενώ περιλαμβάνει διατάξεις για την επιτήρηση, τον έλεγχο και την επιβολή ποινών όπου και όποτε χρειαστεί, δίνοντας παράλληλα και τη δυνατότητα για αναβάθμισή τους, αν ξεπεραστούν τεχνολογικά, κάτι που μάλλον θεωρείται βέβαιο, με την ταχύτητα που όλα εξελίσσονται σήμερα.

ΥΓ. «Καλά Χριστούγεννα» σας εύχομαι – με υγεία και ασφάλεια, πάνω απ’ όλα!

 

Μοιραστείτε το άρθρο

 

 

Published in Επωνύμως…
Σελίδα 1 από 10

Ακολουθήστε μας στο Facebook

Κόμβος πληροφόρησης για θέματα και εφαρμογές που αφορούν στις ψηφιακές τεχνολογίες και το Ηλεκτρονικό Επιχειρείν.

 

Newsletter

Εγγραφείτε στο εβδομαδιαίο Newsletter για να λαμβάνετε τα πιο hot άρθρα στο email σας!